در لحظه های بارشِ باران نیامدی!...
در روزهای رویش گلدان نیامدی...

وقتی سرم به معرفتِ نرده گرم شد
خورشیدکم! به این سرِ ایوان نیامدی...

پروا نداشتم که تو پروانه ام کنی
گفتم مرا بگیر و بسوزان...نیامدی

تا خاکِ خشکِ حوصله ی خط خطیِ من
ای حس و حال جنگلِ گیلان نیامدی...!

صدبار خانه ام پر صدجور چهره شد
در لابلای آن همه مهمان...نیامدی....

من بودم و خیال تو...غم ول کنم نبود..
من ماندم و غم تو...کماکان نیامدی..

از عکس ها سراغ گرفتم تو را و آه
دیدم چه قاب های فراوان نیامدی...

من سالهاست کوچه به کوچه پی توام..
حالا تو از کدام خیابان نیامدی....

#محمد_پورمرادی
@mastabe