جادوی فناوری؛ ایمپلنتهایی که خودشان راه مغز را پیدا میکننددر سالهای اخیر خیلی از نمودهای فناورانهای که در فیلمها و کتابها میدیدیم به واقعیت تبدیل شده است ولی آرام آرام وارد دورانی میشویم که حتی بخشهای رویایی! ماجراهای علمی-داستانی (Sci-Fi) واقعاً در حال ورود به زندگی ما هستند و در این میان شتاب تغییرات بقدری بالا رفته است که حتی نوآورترین شرکتها نظیر
نورالینک هم با خطر نابودی و شکست مواجه خواهند شد. یکی از پیشبینیهای بسیار مهم حضرت «ری کورزویل - Ray Kurzweil» که من بارها در ارائهها هم به آن اشاره کرده بودم ساخت و تزریق نانوباتهایی برای پایش مستمر، درمان و البته افزایش ظرفیتهای شناختی و پردازشی مغز و بدن بوده است که با هشتگ #Singularity میتوانید آنها را در کانال بیابید و
به تفصیل دربارهاش صحبت کردهام. که بنظر میآید رویای کورزویل در همان بازه زمانی که پیشبینی میکرد (2025) محقق شده است.💪
خانم دکتر «دبلینا سارکار - Deblina Sarkar» دانشمند و مخترعی برجسته است که در حال حاضر استادیار دانشگاه و بنیانگذار و مدیر گروه تحقیقاتی Nano-Cybernetic Biotrek Lab در MIT است. مسیر علمی ایشان از مهندسی الکترونیک و فیزیک شروع شده و سپس به بیولوژی و فناوریهای نانو و بیوالکترونیک کشیده شده است. هدف تحقیقات گروه او اتصال و همگرایی فناوریهای نانو و زیستپزشکی به یکدیگر بوده تا در نهایت به تعامل پیشرفته بین ماشین و موجود زنده دست یابد، که قابلیتهای درمانی و تشخیصی جدیدی را در پزشکی آینده ایجاد میکند.
پس از هفت سال پژوهش، ماه گذشته ایشان و تیم توانمند این گروه مقالهای در Nature Biotechnology منتشر کردهاند که درباره توسعه یک ایمپلنت بایوالکترونیکی نصبشونده بدون نیاز به جراحی مغز است. این ایمپلنتهای انقلابی که محققان آن را اصطلاحاً «Circulatronics» نامیدهاند، با استفاده از ترکیب سلولهای ایمنی بدن و قطعات الکترونیکی بسیار کوچک طراحی شدهاند تا از طریق رگهای خونی وارد بدن شده و خود را به نواحی خاصی از مغز که دچار التهاب هستند برسانند.
در حال حاضر، ایمپلنتهای موجود برای درمان بعضی بیماریهای مغزی باید با جراحی باز و روشهای تهاجمی داخل مغز گذاشته شوند، که خطراتی مثل زخم، عفونت و آسیب بافتی دارند. بنابراین هدف این تحقیق، ایجاد روشی غیرجراحی برای کاشت ایمپلنتهای بیوالکترونیکی است که بهصورت خودکار به ناحیهی هدف میرسند و میتوانند فعالیت نورونی را با دقت بالا تحریک کنند.
برای این منظور، محققان دستگاههای الکترونیکی بسیار ریز، سبک و بیسیم ساختند که از طریق انرژی نوری تغذیه میشوند. این دستگاهها اندازهشان مشابه یا کوچکتر از سلولهای خونی است تا در جریان خون آزادانه حرکت کنند. سپس این دستگاهها را به سلولهای ایمنی (مونووسیتها) متصل میکنند تا از مسیر طبیعی خون به نواحی التهابرسان مغز بروند و در آنجا خود را مستقر کنند. این دستگاههای ریز مقیاس (زیر سلولی) انرژی خود را به صورت بیسیم و از طریق نور تامین میکنند، نکته شگفتانگیز این است که این سلولها میتوانند به طور خودکار مناطق ملتهب در مغز را شناسایی کرده، از سد خونی-مغزی عبور کنند و دقیقاً در محل هدف مستقر شوند و قادرند با دقت بسیار بالا (در حد ۳۰ میکرومتر) نورونهای مغز را تحریک کنند. این دقت بالا اجازه میدهد تا درمان فقط روی ناحیه آسیبدیده متمرکز شود و به بافتهای سالم اطراف آسیبی نرسد.
این فناوری جدا از انقلاب و تحول بنیادین در حوزه BCI (Brain-Computer Interface)، میتواند برای درمان بیماریهای مغزی مانند آلزایمر، اماس، سکته مغزی و اختلالات درد عصبی کاربرد پیدا کند و البته در ادامه هم آنچه در وهم ناید آن شود و...
@MasoudSharingsلینک مقاله:
https://www.nature.com/articles/s41587-025-02809-3پینوشت: زیرنویس فارسی به کمک سرویس شهابالدین عزیز
@AiSegaro تهیه شده است.