پیمان قدیری ۴۵ سال داشت. طراح دکوراسیون ساختمان بود، در قرچک زندگی می‌کرد و به گفته نزدیکانش، هزینه ازدواج چند جوان را تأمین کرده و سرپرستی چند کودک بی‌سرپرست را بر عهده گرفته بود.

۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، مأموران حکومتی وارد خانه‌اش شدند و از فاصله نزدیک به سرش شلیک کردند.

پیمان زنده ماند، اما دیگر چشم باز نکرد. بیش از ۹ ماه در کما بود؛ ۹ ماه میان مرگ و زندگی. ۹ ماه انتظار و امید برای خانواده‌ای که شاید هر روز چشم به راه معجزه‌ای بودند.

حالا خبر رسیده که پیمان قدیری هم جان باخته است.

به گزارش ایران‌اینترنشنال، مأموران همان شب فرزند او را نیز بازداشت کردند تا خانواده را برای سکوت درباره این جنایت تحت فشار بگذارند.

دی‌ماه هنوز تمام نشده است. هر روز خبر اعدام یکی از بازداشت‌شدگان می‌رسد. هر روز حکم مرگ تازه‌ای صادر می‌شود. هر روز نام دیگری به فهرست اضافه می‌شود.

برای بسیاری، دی‌ماه یک رویداد تاریخی است که آغاز شد و پایان یافت. اما برای خانواده‌های قربانیان، دی‌ماه هنوز ادامه دارد؛ در راهروهای بیمارستان‌ها، پشت درهای زندان، در انتظار تماس‌هایی که ممکن است خبر اعدام بیاورند و بر سر مزار عزیزانی که دیگر بازنمی‌گردند.