پدر علیرضا را با چشم‌بند و بدون تلفن، حدود دو ساعت در دل بیابان با چشم بسته بردند تا به محل مزار فرزندش برسد و بی‌آنکه محل دفن پسرش را به او نشان بدهند، او را برگرداندند.

جاویدنام علیرضا رئیسی، ۲۱ ساله، معترض پرونده «میدان علیخانی» اصفهان سحرگاه دوشنبه ۱۳ مهر، به همراه علیرضا سپاهی، در زندان دستگرد اصفهان اعدام شد. حکمش یک بار نقض شده بود؛ دوباره برقرارش کردند.

یک روز پس از خاکسپاری پسرعمویش رامین، کشته‌شده اعتراضات دی‌ماه، او را بازداشت کرده بودند.

پیکرش را در بیابان‌های اطراف نطنز خاک کردند. وسط بیابان. در سامانه متوفیان «نطنز» ثبت شده، اما محل مزارش جایی‌ست که خانواده باید برای حضور بر طر مزار عزیزش وسط بیابان و ناکجاآباد برود.

این چه کینه و رذالتی‌ست که بعد از کشتن شهروندان ایرانی دست از شکنجه و عذاب دادن خانواده‌اش برنمی‌دارید؟

تنها او هم نیست؛ امیرحسین صفری، معترض اعدام‌شده دیگر، را پنج ساعت دور از اصفهان، در خور و بیابانک، به خاک سپردند.

فقط کینه نبست. شما از یک مزار هم می‌ترسید؟ چون می‌دانید مزار جاویدنامان وطن جایی است که دل‌ها دوباره به هم می‌رسند و انقلاب از همان‌جا دوباره پا می‌گیرد.