«عکس‌ها با ثبت یک لحظه، راوی تاریخ می‌شوند.»

این را جاویدنام شکوفه عبدی نوشته بود؛ عکاسی که نمی‌دانست روزی خودش به یکی از روایت‌های تلخ تاریخ ایران بدل خواهد شد.

این ویدیویی‌ست که برادرش به یاد او و برای خواهر از دست داده خود منتشر کرده است. شعر و خوانش شعر نیز از خود اوست.

شکوفه، اهل شازند و ساکن اراک، مادر دو دختر ۱۶ و ۱۱ ساله بود. در آتلیه عکاسی لوتوس، در خیابان جنت اراک کار می‌کرد و با دوربینش لحظه‌های زندگی دیگران را ثبت می‌کرد.

۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات، گلوله‌ای به سرش اصابت کرد و جان باخت. خانواده‌اش روزها در جست‌وجوی او بودند؛ در میان نشانه‌هایی که از عزیزشان باقی مانده بود، یک لنگه کفش خون‌آلود هم بود.

پیکر شکوفه سرانجام شناسایی شد. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، خانواده را وادار کردند ساعت شش صبح، تحت محدودیت‌های امنیتی، او را در شازند به خاک بسپارند. به گفته منابع نزدیک به خانواده، برای تحویل پیکرش نیز ۳۰۰ میلیون تومان با عنوان «حق تیر» دریافت کردند.

شکوفه عکاس بود؛ می‌خواست لحظه‌ها را برای تاریخ نگه دارد. حالا خودش بخشی از تاریخی است که نباید فراموش شود.