‌ ‌آرشـہء مِـہ‌آلـود؛‌ ✨

‌🇬🇧🕯 لـندن؛ بعد از ظهری از جنسِ پائیـز، که زودهنگام تاریک شده. دکان‌ها با شیشه‌های بخارکرده، نوری گرم، هدیهٔ بـارانِ گردآمده بر کفِ سنگ‌فرش می‌کنند. پس از به صدا درآمدن لولای درِ چـای‌خانه‌ها، مهِ خـاکستری راهیِ گذرگاه می‌شود؛ گویی پشتِ نمای هر دکان، گرما به پیشواز ایستاده. خـیابانِ بیـکر، صاحبِ عمارت‌های سنگیِ تنگ و باریک به رنگ‌های گوناگون، و چند اشکوب با پله‌هایی چـوبین، فـرش‌های خاک خوردهٔ قدیمی و ورودی‌های جلا گرفته، با پوششی براق است.
دِل‌باختگان، پائیـز را بهانهٔ شیفتگی و دلدادگیِ خویش می‌دانند. هرکدام با شـال‌های دست‌بافت و بالا‌پوش‌های دوخته‌شده از پارچهٔ فـوتر، دست در دستِ هم نهاده‌اند. برخی، دسـتِ دیگری را، گونه‌ای در جـیبِ بالا‌پوشِ خود پنهـان کرده‌اند، که گویی بـاران، برای جدا ساختنِ دست‌ها آمده‌است، و نه به هم رساندن...
از نـظارهٔ این تئـاترِ واقعیت، که پائیـز، نویسندهٔ آن است، خشنود شد؛ اما خوب می‌دانست، بر خلافِ چهرهٔ مخـوفِ شهر، این تـلاطمِ احساسات، ریشه‌ای از پیچشِ ذهنِ او نیست.
☕️🎸 فـنجان شیرِ در دستش را بر روی نعـلبکی قرار داد، و آن را به سمتِ میز روانه کرد. به گوشهٔ اتاق قدم برداشت؛ تردید، دقایقی بر دلش نشست. ویولـن را از روی جایگاه بلند کرد؛ ساز بر روی شـانهٔ او بسیار آرمیده بود. همراه با نواخـته‌شدن سرود "𝖫𝖺 𝖢𝖺𝗆𝗉𝖺𝗇𝖾𝗅𝗅𝖺" چشم‌هایش روی هم آرام شدند. آرشـه، در دستِ راستِ او می‌رقصید، و سایهٔ مـرد برای رهگذران جلوه می‌کرد...