💢برداشتی آزاد از کتاب «اقتصادِ توجه» نوشته توماس دیون پورت

✍️ مالک شیخی
«اولویت واقعی سازمان را نه از شعارها، بلکه از محل مصرف توجه می‌توان فهمید.»

فرض کنید مدیر یک واحد در یک روز با این موارد روبه‌روست:
ایمیل‌ها، جلسات، گزارش‌های عملکرد، مشکلات کارکنان، پروژه تحول دیجیتال، بودجه، شکایت مشتری، برنامه آموزشی، ارزیابی عملکرد، ممیزی، جلسه مدیرعامل و چند پروژه بهبود.
قطعاً او نمی‌تواند به همه آنها با شدت یکسان توجه کند. بنابراین، چه آگاهانه و چه ناآگاهانه، توجه خود را بین آنها توزیع می‌کند. «نکته مهم اینجاست که آنچه سازمان می‌گوید مهم است، الزاماً همان چیزی نیست که سازمان واقعاً به آن توجه می‌کند»
وقتی می‌گوییم سازمان‌ها یک «بازار توجه» داخلی (Internal Attention Market) دارند، منظور این است که درون هر سازمان، تعداد زیادی موضوع، پروژه، مدیر، مسئله و پیام هم‌زمان برای یک منبع محدود رقابت می‌کنند:
توجه کارکنان و مدیران.
مثلاً روی اسناد استراتژیک نوشته شده:
«توسعه سرمایه انسانی اولویت کلیدی سازمان است.»
اما در جلسه مدیران، 80 درصد زمان درباره تولید، هزینه، بودجه و مشکلات عملیاتی صحبت می‌شود .

@startups_academy