ء/چند وقتی بود که می‌خواستم برای خودم لیستی از ویژگی‌های کسی بنویسم که دوست دارم روزی همراه زندگیم باشه نشستم یکی‌یکی نوشتم:بعضی‌ ویژگی هااضافه کردم، بعضی‌ها رو پاک کردم یا خط زدم دوباره از نو نوشتم.اما هر چی بیشتر فکر کردم بیشتر فهمیدم که همه‌ی ویژگی‌ها در نهایت به یک اصل برمی‌گردند؛ همون جمله‌ای که از ابتدا بالای صفحه با خطی درشت نوشته بودم.[کسی می‌خوام که دلش با امام حسین(ع) آرام گرفته باشه].نه اینکه فقط نام امام حسین دوست داشته باشه یا فقط تو روزهای خاص و سختش برگرده سمت امام حسین. کسی که محبتِ امام حسین در سبک زندگی‌اش دیده بشه که وقتی دنیا سخت شد وقتی روزگار مطابق چیزی که میخواد پیش نرفت وقتی خسته شد دلگیر شد به جای گم شدن در ناامیدی..راهِ پناه بردن به امام حسین بلد باشه. که اگر روزی از شدت خستگیِ زندگی گریستم از آدم‌ها و اتفاقات این دنیا دلگیر شدم به جای اینکه منُ بیشتر در غم‌هاب فرو ببره دستم را بگیره آدرسِ امام حسین نشونم بده.شاید ظاهر، موقعیت، درآمد یا ده‌ها ویژگی دیگر برای انتخابم فکر کرده باشم ولی در آخر من هرچه بیشتر فکر می‌کنم می‌بینم که همون ویژگی ابتدای کاغذ مهم ترینشِ که باعث پیدا شدن خوبی‌های دیگه هم تو اون شخص میشه.برای همین اگر بخوام تموم خواسته‌هام در یک جمله خلاصه کنم فقط همین میتوتم بگم که شخصی می‌خوام که شیرینیِ کنار هم بودنمان رنگِ حسینی داشته باشه؛ کسی که وقتی دنیا بر دلم تنگ شد به من یادآوری کنه که میشه روبه کربلای حسین سلام بدم تا آروم و سبک بشم.