زندگی همیشه آن‌قدرها هم که در روزهای سخت به نظر می‌رسد بی‌رحم نیست هنوز صبح‌هایی هست که نور آرام‌آرام روی پرده می‌نشیند هنوز چایِ گرمی هست که می‌شود با خیالِ راحت نوشید پنجره‌ای که می‌شود رو به هوای تازه گشود دعایی که می‌شود با تمامِ دل زمزمه کرد و اتفاق‌های کوچکی که بی‌خبر از راه می‌رسند و یادمان می‌آورند جهان بیرون از تمامِ نگرانی‌های ما هم زیبایی‌هایی برای عرضه کردن دارد.

می‌بینی؟ گاهی آن‌قدر سرگرمِ تاب آوردنِ روزگار می‌شویم که یادمان می‌رود زندگی را هم زندگی کنیم آن‌قدر به فکرِ محکم ماندنیم که فرصت نمی‌کنیم خستگی‌مان را به رسمیت بشناسیم کمی رفع خستگی کنیم.