کاش در عالمِ عشق، هیچ دلی بعد از این
گیرِ چشمانِ سیاه و لحنِ مردانه نشود
دل اگر رفت پیِ تسبیحِ دستانش چه باک؟
هر که دل باخت به او، طالبِ بیگانه نشود
آن متانت که خدا ریخته در قامتِ او
قسمتِ هر دل و هر چشمِ تماشاگر نشود
در سکوتش اثری بود ز آرامشِ کوه
هر کسی محرمِ آن هیبتِ مردانه نشود
من چه کردم که دلم خانهٔ چشمانش شد؟
کاش دلی این‌همه آواره و دیوانه نشود
عشق اگر رنگِ خدا داشت،هراسش چه کند؟
هر چه از سویِ خدا باشد، پشیمانی نشود
ز.تقی زاده
Post #13656
39
Forwarded from نقطه‌دل.