احتمالاً قهرمانی در کار نیست!

احتمالاً قهرمانی در کار نیست! pinned «این چنل برای مدت زیادی راکد شد. لفت بدید لطفا.»

این چنل برای مدت زیادی راکد شد.
لفت بدید لطفا.

Channel photo updated

روزها دَوان‌دَوان عبور می‌کنن و همچنان که خودمون تغییر می‌کنیم، ارتباط‌هایی هم که داریم، تغییر می‌کنن. کسی زمانی چنان به ما نزدیک بود که فکر می‌کردیم زندگی بدون او انگار ناممکن است؛ اما حالا حتی نمی‌دونیم کتاب زندگی‌ش به کدوم صفحه رسیده.
کسی که زمانی فقط یک رهگذر در قصه‌ی ما بود، حالا چنان نزدیک شده که در هر قدمی کنار ماست. آدم‌ها به طور میانگین دوستی‌ها و ارتباط‌های عمیق و سطحی زیادی رو تجربه می‌کنن، اما تعداد بسیار بسیار کمی از این‌ها ماندگار میشن. و او که امروز فکر می‌کنیم ماندگار خواهد بود، محتمل‌تر است که نباشه.

یازدهمِ شهریور‌ماه، هزار و چهارصد و پنج شمسی، شهریور لعنتیِ تمام نشدنی.

برایِ بُغضی،
که بوسه می‌زند بر حنجره‌‌ات . .

کاش یه کافه کتاب دنج می‌شناختم و از فردا تا وقتی که دلم می‌خواد، صبح تا شب، وقتم رو با مطالعه آن‌جا می‌گذراندم.

بمیرم برای جوانی خودم.

تخيل يا صديقي أن الشيخ المنشاوي كان في الإسكندرية بمسجد المرسي أبو العباس، ليشارك في احتفال ذكرى تأميم قناة السويس في 26 يوليو 1968م، وكانت الإذاعة تبث التلاوة على الهواء مباشرة.

​لكن كيف وصلت إلينا هذه التلاوة العظيمة رغم أنها كانت مجرد بث ح live ولم تُحفظ في أرشيف الإذاعة؟

​كان هناك عاشق للتلاوة من العراق، وهو الأستاذ خلوق العزاوي، أحد كبار محبي الشيخ المنشاوي الذين كانوا يترقبون بثه بشغف. قام بتسجيل التلاوة مباشرة من "إذاعة القاهرة"، ليُنقذ هذا الكنز القرآني من الاندثار، ويتحول بعدها إلى أحد أهم جامعي التراث الذين حفظوا لنا تسجيلات نادرة في ذلك الوقت.

وهي آخر تلاوة سجلها الشيخ خلوق، وتوفي الشيخ المنشاوي بعدها بأقل من عام وقد سبق له أن أرسل خطاباً للشيخ المنشاوي يُسلّم عليه ويدعوه لزيارة العراق ويطلب منه صورة شخصية لعدم توفرها هناك، فردّ عليه الشيخ المنشاوي بلطف ومحبة وأرسل له صورته هدية كما طلب.
https://t.me/+cPLkMTnpzmozNGM0

اما من خیلی زمین خوردم و بلند شدم.

اونجا که میگه: ای دل دیگه بال و پر نداری…

و این بارون تابستانه.

این هوا>>>>>

+

فکر می‌کنم سلیقه‌ی موسیقایی هر آدمی، تا حدی، به‌یک معنا میوه‌ی درخت جهان‌بینی اوست. و بر همین مبنا، اگر دو نفر به موسیقی‌های مشابهی علاقه داشته باشن، اشتراک‌هایی در نگاه‌شون به جهان و درک‌شون از هستی وجود داره. و این در ارتباط مهم است، چون ما در نهایت با افرادی خو می‌گیریم که ما رو درک کنن و ما اون‌ها رو درک کنیم.

لب فرو بستیم و راهی جز اشک نبود…

خداحافظ عزیزدلم…


قرارمان اینجا به زودی: «آری گرفت، هر چه ز مهر رضا گرفت…»

و اما باز هم افسوس و صد افسوس، برای هر شب جمعه‌ای که کربلا نیستیم.

آغوشت را برایم نبند خورشید زندگیم «شمس الشموس» من.

اشک مرا ببین، که خداحافظی کنیم.

لب فرو بستیم و راهی جز شکیبایی نبود.