ℒoreveil

یعنی این جدی بار آخره که فقط اگه یک‌بار دیگه من ببینم که این صاحب‌کار اوسکولم بار بیاره، همون بارها رو با هر چیزی که داره می‌گیرم می‌زنم تو صورتش🚶🏻‍♀.
خب آخه مرد حسسسسسسسابی! باباجان مغازه دیگه جا نداره. خودم دارم از پشت دخل پرت می‌شم بیرون. ده متر مغازه‌ست هر روزم داری جنس می‌آری! هر روزم داره می‌گی می‌برم انبار ولی الکی می‌گی.

دارم تاریخ بریتانیا رو می‌خونم (کتاب کودکه😭😂) و این نویسندهه انقدر داره پادشاه‌ها و ملکه‌هاشون رو می‌کوبه که آخه واقعاً جای تعجب داره! یعنی انقدر وجه منفی‌شون از مثبت‌شون زیادتر بوده؟ بابا کوتاه بیا دیگه.

پ.ن: نویسنده‌ش بریتیشه ولی معلومه دلش زیادی خونه.

I'm stuck on this decade🛐🛐🛐!
Just listen to it, and you'll see what i mean.

لیست چنلای فیلم و سریال🍿
اگه عاشق فیلم و سریالی و میخوای چنلایی داشته باشی که پلی لیست، ادیت، دیالوگ و چیزای خفن دیگه از سریال فیوت میذارن، تپ تپ کن و این فولدرو اد کن
< Tap Tap 3
این چنل و این چنل و این چنل هم جزو فولدرن حتما چک کنین (اد نمیشدن)

سلطان بازگشت‌های باشکوه؟ HALA MADRID.

That's why i love Luki and Hulk's friendship:

با این موهای فرق وسط و عینک مربعی زیادی شبیه نردهام.

یکی از آهنگ‌های دوران تینیجری رو پیدا کردم. زمانِ راهنمایی باهاش فاز می‌گرفتم و همیشه با خودم می‌گفتم اگر زمانی عاشق شدم، این رو حتماً برای کسی که دوستش دارم می‌فرستم.

بعد ازت مدت‌ها نامه دارم و تا ابد سرخوشم.

When people ask me:
« Why can't u be serious in a formal setting? »
My HONEST reaction:

گیج بودنِ من اون‌جایی تعریف می‌شه که اومدم ✓ همه‌ی کانال‌ها رو بزنم، دستم خورد و کل پی‌وی‌ها، گپ، بات و هر چیزی که دارم رو بدون این‌که سین کنم تیک زدم.

اگر وقتی چیزی نمی‌گم یا صحبتی نمی‌کنم دلیل بر این نیست که توی خودم می‌ریزم. این اتفاق وقتی می‌افته که به شدت غمگینم و اگر دهن باز کنم به گفتن، بغض وحشتناکی مثل یک غده‌ی بدخیم توی گلوم شکل می‌گیره، چشمام پر می‌شن و می‌بینی که هیچی از من نمونده جز اشک.

عاشقانه‌های سیمین دانشور و جلال آل‌احمد رو می‌خونم خیلی قند تو دلم آب می‌شه که آخه چقدر این دو نفر کنار هم قشنگن و چقدر به هم می‌آن. واقعاً چقدر برای همدیگه سختی کشیدن و برای داشتن همدیگه چه تلاش‌هایی کردن.

همسر نویسنده داشتن عمیق‌ترین خوشبختیه.

Cause you are young
You will always be so strong
Hold on tight to your dreams, hold on
You are right, don't give up

P.S: I'm dying for 80s music.

My friends? Actually my family.

توی این دو روزی که unstable و مریض بودم، اذیت شدم و به خاطر چیزی که کلی براش تلاش کردم ولی مقصرش من نبودم، حالم خوب نبود، زندگی روند همیشگیِ خودش رو داشت. روز و شب به طور کاملاً معمولی‌ای می‌گذشت، پرنده‌ها هر روز صبح آواز می‌خوندن و درخت‌ها هم اکسیژن می‌دادن. ابرها می‌گذشتن، رودخونه‌ها در حال جاری شدن و خروشیدن بودن و زندگی ادامه داشت. مردم هر روز صبح طبق معمول همیشه از خواب بیدار می‌شدن و به سر کار می‌رفتن و بله! من بودم و این غمی که روی قلب من بود.
می‌دونید؟ در حقیقت؛ زندگی هـــــر طور و در هر حالی که تو یا اطرافیانت باشی ادامه داره و هر بار که از کنار هر کسی که می‌گذری با خودت می‌گی: « یعنی این شخص هم چنین غمی رو توی زندگیش داره تحملش می‌کنه، آیا کسی می‌بیندش؟ » خب معلومه که نه. معلومه که حتی تو هم نمی‌تونی ببینی که اون آدم چه چیز سنگینی رو تحمل می‌کنه و یا حتی سبک؟ معلومه که تو هر کاری بکنی باز هم طبیعت در حال گذشتن و رد شدنه و این به شکلی نیست که فقط به خاطر تو نظمش رو به هم بزنه. ساعت از حرکت بایسته چون تو حالت خوب نیست. یه‌جورایی باز هم در کنار غمگین بودن، قشنگه. قشنگه که شب وجود داره و تو توی سکوتش می‌تونی با کسی که دوستش داری حرف بزنی و درد و دل کنی، یا گریه کنی و فکر کنی. می‌تونی هر روز صبح از خواب بیدار شی بری مدرسه یا سر کار و خودت رو مشغول نگه داری برای چند ساعت ذهنت آزاد باشه.

باز هم؛ ما به غم نیاز داریم. ما به شکست نیاز داریم. چون باور کنید اگر این‌ها نباشن بعد از هر سنگینی‌ای نمی‌تونیم هدفمندتر ایده‌هامون رو شکل بدیم و اتفاقات قشنگی رو رغم بزنیم. ته همشون هم قراره راضی‌کننده باشه. هیچ چیز زشتی وجود نداره و اشکالی نداره اگر وقتی ناراحتی همه چیز کدره. گریه باعث می‌شه چشم‌هات شسته بشن :)🌱.

الان دقیقاً شدم شبیه اون قسمت از پایتخت که فهیمه داشت به خانواده‌ش می‌گفت: « دارید کاری می‌کنید بگم زندگی خودمه به کسی مربوط نیست. »