𝐒𝖍𝖎𝖙 𝐇𝖊𝖆𝖉𝖘

آدم‌ها برای احساسات ارزش زیادی قائل‌اند، به شرط آنکه شکل مورد انتظارشان را داشته باشند. از تو می‌خواهند غمگین باشی، اما نه بیش از اندازه؛ دوست بداری، اما نه به شیوه‌ای که آن‌ها نمی‌فهمند؛ از دست دادن را تجربه کنی، اما آن‌طور که جامعه برایش مراسم و قواعد مشخصی ساخته است. اگر مطابق این قواعد رفتار نکنی، به جای آنکه دربارهٔ احساست از تو بپرسند، دربارهٔ انسان بودنت قضاوت می‌کنند. شاید به همین دلیل است که گاهی نمایش دادن یک احساس از تجربه کردن آن آسان‌تر می‌شود. انسان یاد می‌گیرد در زمان مناسب گریه کند، در موقعیت مناسب لبخند بزند و کلماتی را به زبان بیاورد که دیگران انتظار شنیدنشان را دارند. اما در پشت این نمایش‌ها، حقیقت همچنان باقی می‌ماند؛ حقیقتی که نه با اشک ثابت می‌شود و نه با لبخند. شاید هیچ‌کس نتواند با اطمینان بگوید دیگری دقیقاً چه احساسی دارد، حتی اگر سال‌ها در کنارش زندگی کرده باشد.

𝐹𝑜𝑟𝑒𝑠𝑡 𝐼 𝑛𝑒𝑒𝑑 𝑦𝑜𝑢... ‌