خـیـالِ رویِ تـو در هـر طـریـق هـمـرهِ مـاسـت
نـسـیمِ مـویِ تـو، پـیـونـدِ جـانِ آگـهِ مـاسـت
بـه رَغـمِ مـدّعـیـانـی کـه مـنـعِ عـشـق کـنند
جـمـالِ چـهـرهٔ تـو، حـجّـتِ مـوجّـهِ مـاسـت
بـبـیـن کـه سـیبِ زنـخـدانِ تـو چـه میگـویـد
هـزار یـوسـفِ مـصـری، فـتـاده در چَـهِ مـاسـت
اگـر بـه زلـفِ درازِ تـو، دسـتِ مـا نـرسـد
گـنـاهِ بـخـتِ پـریـشـان و دسـتِ کـوتـهِ مـاسـت
بـه حـاجـبِ درِ خـلـوتسـرایِ خـاص بـگـو
فُـلـان ز گـوشـهنـشـینـانِ خــاکِ درگـهِ مـاسـت
بـه صـورت از نـظـر مـا اگـر چـه مـحجوب اســت
هـمـیشه در نـظرِ خــاطـرِ مـرفّـهِ مـاسـت
اگـر بـه سـالـی حـافـظ دری زَنَـد، بـگـشـای
کـه سـالهـاسـت کـه مـشـتـاقِ رویِ چـون مـهِ مـاسـت
[ حافظ — غزل شمارهٔ ۲۳ ]
@Mad_persian