به روزگاری رسیدیم که دنیای مجازی‌مون، فعال‌تر از دنیای واقعی‌مون شده! چه غریب و غمناک! اینطوری کم‌کم قیافه همو یادمون میره. متوجه چروک‌های صورت همدیگه نمی‌شیم. جای قشنگی لبخندها را، ایموجی‌های سرد و خنثی می‌گیرند. اینجوری بغل و بوسه و گرمای دستها و زبان نگاه‌ها فراموش میشن! سر روی شونه هم گریه کردن، مزه‌ش یادمون میره.
نکنه ما هم بشیم آدم‌های مجازی! دوستت دارم‌های مجازی بنظرم زیاد شیرین نیستن! ما به واقعی بودن احتیاج داریم. سفرهای واقعی! کنار هم بودن های خیلی واقعی! ما به صدای هم احتیاج داریم. به یه فنجان چای کنار هم، به با هم قدم زدن‌های واقعی. به طعم دست‌پخت هم رو خوردن. به‌هم زل زدن و با هم حرف زدن واقعی. به نامه نوشتن و پست کردن. به صندوق زردرنگ پست، به پستچی محله؛ ما نیاز داریم واقعی باشیم. واقعی بهم سر برنیم. به سر سفره نشستن، به شنیدن صدای زنگ در خونه...
زنگ در خونه...

#محبوبه_احمدی
#عکس : سفره نوستالژی حضرت مادر که از تماشاش سیر نمیشه آدم.