داشتم فکر می‌کردم به آدمهای آرام؛ غبطه می‌خورم به حال‌شان. منظورم آنهایی هستند که از چیزی گذشته‌اند و کنار گذاشته‌اند چیزی را و آنقدر راحتند که دیگر به آن حتی فکر هم نمی‌کنند.
مثل وقتی لباس قدیمی یا وسیله ای از خانه ات را می‌بخشی و دیگر چشم‌ت به جای خالی آن یا رنگ مشابه‌ش بیفتد یا توی عکسی قدیمی آنرا ببینی، غصه نخوری اصلا؛
می‌دانید، بعضی آدمها حس رهایی خاصی دارند. از چیزی که گذشته‌اند، گذشته‌اند. می‌گویم فلان خبر را شنیدی؟ گروه مجازی گذاشته بودند...
خیلی راحت می‌گوید: آها، نیستم من، دنیایم مجازی نیست. واقعی ها را بگو.
به رها بودنش غبطه می‌خورم. راحت است. آدمهای راحت و رها و آرام را دوست دارم. از چیزی که گذشته یا گذشته‌اند، گذر کرده‌اند دیگر. تمام.

#محبوبه_احمدی