کتاب هشدار می‌ده که پیشرفت در زیست‌شناسی و روان‌شناسی، وقتی در اختیار یک حکومت تمامیت‌خواه قرار بگیره، می‌تونه به ابزاری برای کنترل فکر و رفتار انسان تبدیل بشه؛ تا جایی که حتی خودِ علم و حقیقت علمی هم محدود و کنترل بشن. هاکسلی در واقع می‌گه هرچه بیشتر از تکنولوژی برای تضمین خوشبختی استفاده کنیم، بیشتر بهش وابسته و در نهایت برده‌ی اون می‌شیم، چون در این مسیر چیزهایی مثل حقیقت و زیبایی قربانی راحتی و رضایت سطحی می‌شن.
با این حال، این کنترل هیچ‌وقت کاملاً بی‌نقص نیست. روش‌هایی مثل شرطی‌سازی و خواب‌آموزی می‌خوان انسان رو به مجموعه‌ای از باورها و خواسته‌های از پیش‌ تعیین‌ شده تقلیل بدن، اما شخصیت‌هایی مثل برنارد و هلمهولتز نشون می‌دن که همیشه بخشی از انسان وجود داره که نمی‌شه به این راحتی کنترلش کرد؛ میل به چیزی فراتر از چیزی که حکومت اجازه می‌ده. همین «چیزِ بیشتر» باعث می‌شه تکنولوژی، با وجود تمام قدرتش، نتونه انسان رو کاملاً به چیزی که می‌خواد تبدیل کنه.