قسمت یک | حدود ۳۰۰هزار تا ۱۰هزار سال پیش
مردی نئاندرتال در غار شانیدرِ زاگرس سال‌ها با بدنی آسیب‌دیده زندگی کرد: یک دستش به‌شدت از کار افتاده بود و مشکلات دیگری هم داشت. اینکه دقیقاً چه کمکی دریافت می‌کرد نمی‌دانیم؛ اما زنده‌ماندن طولانی او با چنین محدودیت‌هایی، احتمال مراقبت و سازگارشدن گروه با نیاز یک عضو ناتوان را جدی می‌کند.
در آن جهان هنوز «پزشک» به معنای یک حرفه وجود نداشت. درمان، اگر بتوان این واژه را به کار برد: تمیزکردن زخم، گرم نگه‌داشتن بیمار، تقسیم خوراک و شاید استفاده از گیاهانی که اثرشان با تجربه شناخته شده بود. اقتصاد همین بود؛ غذایی که امروز به فردی ناتوان داده می‌شد، از سهم گروه کم می‌کرد. مراقبت بنابراین فقط یک رفتار مهربانانه نبود، تصمیمی اجتماعی دربارهٔ ارزش ماندن یک انسان در جمع بود.
در قفزه در شام، حدود صد هزار سال پیش، اجسادی عمداً در خاک قرار گرفته‌اند و اُخرای سرخ نیز در همان محوطه یافت شده است. این شواهد از نوعی رفتار تدفینی خبر می‌دهند؛ اما اینکه حتماً نشانهٔ اعتقاد به روح یا زندگی پس از مرگ بوده، چیزی نیست که باستان‌شناسی بتواند ثابت کند.

#تاریخ_پزشکی #نئاندرتال
@Lymphopod