🧠 Myoclonus یا Tic

بیمار میگه: «دستم یه‌دفعه می‌پره.»

این شرح حال می‌تونه هم ما رو به سمت myoclonus ببره، هم tic؛ ولی با چند سؤال ساده معمولاً میشه این دو تا رو از هم جدا کرد.

میوکلونوس یک حرکت خیلی سریع، ناگهانی و shock-like هست. بیمار معمولاً قبلش هیچ حس خاصی نداره و حرکت یک‌دفعه اتفاق میفته.

البته هر myoclonus به معنی seizure نیست. میوکلونوس در اصل یک نوع حرکت هست و می‌تونه منشأ cortical، subcortical، spinal یا حتی peripheral داشته باشه.

اگر حرکت به علت انقباض ناگهانی عضله باشه بهش positive myoclonus میگیم.

گاهی هم برعکسه؛ فعالیت عضله برای یک لحظه قطع میشه و اندام اصطلاحاً جا خالی می‌کنه. این میشه negative myoclonus که asterixis نمونه‌ی آشنای اون هست.

اما در Tic داستان کمی فرق می‌کنه.

خیلی از بیماران قبل از حرکت یک حس یا فشار ناخوشایند دارن؛ انگار «باید» اون حرکت رو انجام بدن. به این حالت premonitory urge میگیم.

نکته‌ی مهم‌تر اینکه معمولاً می‌تونن برای مدتی جلوی tic رو بگیرن.

مثلاً بیمار میگه:
«قبل از اینکه چند بار پلک بزنم یه حس عجیبی دور چشمم دارم. می‌تونم جلوی خودمو بگیرم، ولی هرچی بیشتر نگهش می‌دارم اذیت میشم و آخرش مجبورم پلک بزنم.»

این شرح حال خیلی بیشتر به نفع tic هست تا myoclonus.

یک نکته‌ی مهم در مورد myoclonus هم وجود داره:

اگر نوجوانی بگه «صبح‌ها بعد از بیدار شدن دستم یه‌دفعه می‌پره و بعضی وقت‌ها مسواک یا لیوان از دستم پرت میشه»، مخصوصاً اگر با کم‌خوابی بدتر بشه، باید حواسمون به Juvenile Myoclonic Epilepsy (JME) باشه.

پس اگر بیماری گفت «بدنم می‌پره»، شاید دو تا از بهترین سؤال‌هایی که میشه ازش پرسید این‌ها باشن:
قبل از حرکت حس می‌کنی مجبور هستی انجامش بدی؟
اگر بخوای، می‌تونی چند ثانیه جلوی حرکت رو بگیری؟
اگر قبلش urge داره و می‌تونه حرکت رو suppress کنه، بیشتر به سمت Tic میریم.
اگر حرکت ناگهانی و shock-like و بدون هشدار قبلی اتفاق میفته، Myoclonus بیشتر مطرح میشه.