«من آدم شادی نیستم!
مردم فکر می‌کنند هرکس شاد نباشد، حتماً غمگین است. اما من غمگین نیستم؛ روحِ آرامی دارم.
می‌توانم لحظه‌های زیبا را ببینم، مثل لحظه‌ای که آسمان زیباست، مثل وقتی که صدای پرنده‌های کوچک، گوش‌های آدم‌ را می‌نوازد.
می‌توانم نور را با تمامِ قلبم، احساس کنم. وقتی از لا‌به‌لای درخت‌های زیبا به زمین می‌تابد.
می‌توانم ماه را با تمامِ وجود تماشا کنم و موسیقی‌های آرامِ شبانه را در سکوت شب، بسیار دوست داشته باشم.
می‌دانی؟ بعضی لحظه‌ها را هزاران‌بار مرور می‌کنم. گاهی با عمق کلامِ یک شعر، مست می‌شوم و حتی اگر آنچه بر من گذشته، موهایم را سفید کرده باشد، دیگر برایم اهمیتی ندارد، چراکه روحم آرام است و از همه‌چیز، گذشته است...»

ناشناس