عاشق آدماییم که فالوئر زیادی ندارن، ولی دست از نوشتنِ چیزی که حس می‌کنن و بهش فکر می‌کنن نمی‌کشن. آدمایی که شاید چندتا لایک بگیرن یا حتی هیچ لایکی نگیرن، ولی فقط می‌خوان دیدگاهشون رو ثبت کنن، یه آهنگ رو با بقیه به اشتراک بذارن یا نظر انتقادیشون رو بگن.
بدونین که حرفاتون یه جایی می‌مونه؛ یه نفر، یه گوشه‌ای از این دنیا، می‌خونتشون. به اشتراک گذاشتنِ فکرها قشنگه و می‌تونه آدم‌ها رو تغییر بده؛ مهم نیست به دست چه کسی برسه.
تازه، اینکه مدام کلی چشم دنبالت باشه، خسته‌کننده و استرس‌زاست... آزادی و آرامشت رو ازت می‌گیره.
پس دوستت دارم، تویی که توی این دنیای پر از خودنمایی‌های توخالی و مسخره، هنوز دست از نوشتن و نظر دادن نمی‌کشی.