به سنی رسیدم که قبل از بیرون رفتن،
اول فکر می‌کنم ارزش بیرون رفتن داره یا نه.
دیگه هر تماسی رو جواب نمی‌دم
هر دعوتی رو قبول نمی‌کنم
و هر بحثی رو تا آخر نمی‌رم

بعضی چیزها رو می‌سپرم به همون کسی که بیشتر اصرار داره.

خونه‌ی خلوت رو به مهمونی شلوغ ترجیح میدم
آدمِ کم رو به جمعِ زیاد
حرفِ حساب رو به توضیحِ اضافه،
و خوابِ راحت رو به شب‌نشینیِ بی‌دلیل.

دیگه برای هر چیزی هیجان‌زده نمی‌شم،
برای هر کسی توضیح نمی‌دم،
و برای هر رفتنی دنبال دلیل نمی‌گردم.

به سنی رسیدم که آرامش دیگه انتخابم نیست،
معیار انتخابمه...