گاهی دلم می‌خواد همه‌چی رو بذارم و برم توی یه اتاق تاریک، یه اتاق که هیچ صدایی توش نباشه، نه صدای خنده‌ی آدما، نه حرفای تکراری، نه صدای کسی که می‌پرسه «چته؟» و وقتی می‌گم «هیچی»، حتی زحمت نگاه کردن بهم رو هم به خودش نمی‌ده...
فقط من باشم و یه پنجره‌ی بسته، یه دیوار سرد، یه چراغ خاموش و یه عالمه فکر که هر شب توی سرم قدم می‌زنن. دلم می‌خواد ساعت‌ها یه گوشه بشینم و به چیزایی فکر کنم که وانمود کردم فراموششون کردم؛ به آدمایی که یه روزی همه‌ی دنیام بودن و حالا حتی اسمشون هم یه حس عجیب توی دلم می‌ندازه.
خسته‌ام از اینکه همیشه باید بگم خوبم، وقتی که حتی خودمم نمی‌دونم دقیقاً چه مرگمه. خسته‌ام از اینکه برای ناراحتی‌هام دلیل پیدا کنم، برای سکوت‌هام توضیح بدم و برای آدمایی که هیچ‌وقت نفهمیدنم، هزار بار خودمو ثابت کنم.
بعضی شبا دلم یه تنهاییِ طولانی می‌خواد؛ نه از اون تنهایی‌هایی که آدم منتظر یه پیام می‌مونه، از اون تنهایی‌هایی که دیگه از کسی انتظار نداری. یه جایی که مجبور نباشم نقش آدمای قوی رو بازی کنم، جایی که بتونم اعتراف کنم بعضی اتفاقا هنوزم آزارم می‌دن، بعضی خاطره‌ها هنوزم ولم نکردن و بعضی حرفا با گذشت زمان هم از یادم نرفتن.
عجیبه، نه؟ آدم می‌تونه بین صدها نفر باشه و بازم احساس کنه هیچ‌کس رو نداره. می‌تونه بخنده، حرف بزنه، حتی بقیه رو بخندونه، اما وقتی شب می‌شه و همه‌چی آروم می‌گیره، تازه صدای فکرایی رو می‌شنوه که تمام روز سعی کرده نادیده‌شون بگیره.
گاهی فقط دلم می‌خواد یکی بدون پرسیدنِ هزار تا سؤال، بفهمه که حالم خوب نیست؛ یکی که از پشتِ «چیزی نیست» گفتنام، خستگی‌هامو ببینه. یکی که لازم نباشه براش توضیح بدم چرا ساکت شدم، چرا دیگه مثل قبل ذوق نمی‌کنم و چرا بعضی روزا حتی حرف زدن هم برام سخته.
اما انگار زندگی همیشه اون‌طوری که دلمون می‌خواد پیش نمی‌ره. بعضی آدما می‌رن، بعضی خاطره‌ها می‌مونن و بعضی حس‌ها اون‌قدر توی وجود آدم ریشه می‌دونن که حتی وقتی همه‌چی عوض شده، هنوز یه گوشه از دلشون همون‌جا گیر کرده.
و من گاهی فقط دلم یه اتاق تنها می‌خواد؛ یه اتاق که توش لازم نباشه وانمود کنم چیزی اذیتم نمی‌کنه. یه اتاق که بتونم با خودِ واقعی‌م روبه‌رو بشم، با تمام غصه‌هایی که پنهون کردم و تمام حرف‌هایی که هیچ‌وقت فرصت گفتنشون رو پیدا نکردم...
شاید بعضی وقتا آدم به جای نصیحت، فقط به کمی آرامش نیاز داشته باشه؛ به چند ساعت سکوت، به یه دلِ بی‌قضاوت و به این اطمینان که لازم نیست همیشه قوی باشه.
گاهی تلخ‌ترین قسمتِ تنهایی این نیست که کسی کنارت نیست؛ اینه که حتی وقتی همه کنارتن، باز هم دلت یه جای دور می‌خواد که بتونی برای چند لحظه، خودت باشی...
قَلم‌کلماتِ بی‌صدا🍂