***
Колькі ні прайшоў дарог і сцежак,
Колькі пералескаў не схадзіў,
Як зямной красой душу ня ўсцешыў,
А не разгадаў адвечных дзіў.

Ці каля Дзвіны,
Ці каля Піны,
Дзе чакаюць шчасцця землякі,
Шэпчуць аб нязведаным яліны,
І маўчаць аб вечным лазьнякі.

Берагуць яны дасюль сакрэты,
Ад чаго
Праз доўгія вякі,
Роднасццю,
Лагоднасццю сагрэты,
Кожны кут тут дарагі такі.
Чым ён непаўторны і бясцэнны
Што здалёк
Да сосен і кляноў,
Да бацькоўскай хаты пяцісценнай
Кліча нас спяшацца зноў і зноў...

І я зноў
З надзеяй і трывогай
Крочу па загадкавай зямлі...
Толькі б не канчалася дарога.
Толькі б дзівы дзіўныя жылі...

Генадзь Бураўкін

#раптамверш