Ayni paytda hayotga butkul boshqa nazar bilan qarardim. Hali qilinishi kerak boʻlgan ishlarim borligini oʻyladim. Men beqiymat hisoblagan haqiqatlarimga ajal kelishidan avval qiymat berishim, hayotimni ma'noli shaklda qaytadan qurishim mumkin edi. Nima boʻlgan taqdirda ham bu hayot juda goʻzal, axir. Bir narsaga iqror boʻldim: bu ma'noli va garmonik hayotda faqat maʼnosiz hayot kechirganlar ortiqchadir. Hayotga, umri va qiymatli narsalarga ega boʻlgan inson bu hayotga ortiqcha emas, u hayotning oʻzidir. Shuni angladimki, hayotda hamisha menga yordam beradigan bir quvvat bor. Men uni koʻrmagan, eʼtibor bermagan boʻlsam-da, butun borligʻim bilan his qilardim. Hayotim hayotga boʻlgan ishonchimni yoʻqotgandan keyin tugaganini angladim. Hozir men oʻlikman... Tirik tanada yashayotgan oʻlik ruh. Ruhim oʻlgani uchun vujudim ham yashashni istamasdi. Ruh oʻlganidan keyin tana ham koʻp yasholmaydi.

"Relslar uzra yotgan odam"
Ravshan Abdullaoʻgʻli

@salimov_blogi