ما امروز از این هیجان زده ایم که هوش مصنوعی می‌تواند براحتی برای‌مان کد بنویسد و بسرعت نرم‌افزار، اپلیکیشن یا وب‌سایت بسازد. اما شاید این هیجان ما را از پرسش مهمتری غافل کرده باشد.

تا امروز منطق فناوری این بوده که نیازی وجود دارد، برایش نرم افزاری می سازیم، کاربری این نرم افزار را تهیه کند و استفاده می کند. هوش مصنوعی این فرآیند را ارزان و سریع کرده است. اما ممکن است در نهایت چیزی بنیادی تری تغییر کرده باشد.
با این مسیری که هوش مصنوعی پیش می رود اصلا چرا در آینده نزدیک ما به نرم‌افزار و اپلیکیشن و وب سایت نیاز داشته باشیم؟ کمی فکر کنید. همین الان هم بوی الرحمن خیلی از نیازها میاید. یعنی در آینده اصلا نیازهایی که الان بدیهی ‌اند اساسا وجود ندارند یا شکل و معنای آن تغییر خواهند کرد. چه نیازی است که اپلیکیشنی باشد وقتی شما بتوانید با خود ابزار هوش مصنوعی کارهایتان را انجام دهید. وقتی بتوانید با خود هوش مصنوعی تقویم کاری‌تان را چک کنید، هتل‌های مورد نظر را بررسی کنید، بلیط بگیربد و هتل رزرو کنید.
در چنین جهانی ممکن است اپلیکیشنها لزوما نابود نشوند اما آنچه که کاربر با آن مواجه است قصد و هدفش است نه اپلیکیشنها.

این مساله را می‌توان به بقیه نیازهای فعلی نیز تعمیم داد. خیلی از کارهایی که الان با هوش مصنوعی انجام می دهیم و از انجام آنها هیجان زده می شویم احتمالا در آینده نزدیک اصلا دیگر وجود ندارند که بخواهیم آن نیازها را رفع کنیم. نوشتن؟ تهیه مقاله؟ نقد فلسفی؟ عکاسی؟ نقاشی؟ تولید پادکست؟ نوشتن کتاب؟ فیلم ساختن؟ موزیک ساختن؟

روزی خواهد آمد که دیگر هیچ انگیزه‌ای برای این خلق کردنها برای‌مان نخواهد ماند. نه اینکه نتوانیم اما وقتی بهترش را هوش مصنوعی می سازد دیگر چه انگیزه مالی یا غیرمالی می‌ماند که ما انجامش دهیم.

شاید در آینده نزدیک ما فقط نظاره گر کارهایی باشیم که هوش مصنوعی انجام می دهد.