Pluto and Proserpina (The Rape of Proserpina)
By Gian Lorenzo Bernini
ربایش پروسرپینا» (۱۶۲۱–۱۶۲۲)
وقتی به این گروه مجسمه نگاه می‌کنی، انگار زمان واقعاً متوقف شده است.دست پلوتو در گوشت ران پروسرپینا فرو رفته، انگشتانش آن‌قدر عمیق فشار داده‌اند که مرمر نرم به نظر می‌رسد و پوست زیر آن کبود شده. پروسرپینا در حال فریاد زدن است، اشک از گونه‌اش می‌چکد، موهایش در هوا معلق مانده‌اند. این دقیقاً لحظه‌ای است که برنینی انتخاب کرده، نه قبل از ربایش، نه بعد از آن، بلکه درست «در همان لحظه» که تحول رخ می‌دهد.
از نظر زیبایی‌شناختی، برنینی اینجا اصل «لحظه‌ی پرمعنا» (momento pregnante) را که لسینگ بعدها تئوریزه کرد، به اوج رساند. اما از نظر فلسفی، این اثر درباره‌ی دوگانگی عشق و سلطه، لذت و درد است. پلوتو در حال ربودن است، اما در همان حال عاشق است، پروسرپینا در حال مقاومت است، اما بدنش (به‌ویژه در انحنای کمر و باز شدن دهانش) نوعی تسلیم غریزی را نشان می‌دهد. برنینی اینجا به ما می‌گوید که زیبایی اغلب در مرز خشونت و تسلیم زاده می‌شود؛ حقیقتی که نیچه بعدها در «تولد تراژدی» آن را «دیونیزوسی» نامید.
⚜@legendfolkepic⚜
Post #32503
650
- 👍 2
- 😍 2
- ❤ 1
- 🥰 1
- 🌚 1
- 💯 1