محیط نگهدارنده؛ اولین بستر روان
پیش از آنکه کودک بتواند خودش را «من» بنامد، پیش از آنکه بتواند جهان را به‌عنوان «بیرون» تجربه کند، به چیزی نیاز دارد: محیطی که نگه دارد.

وینیکات می‌گوید: مادر ـ یا هر مراقب اولیه ـ با شیوه‌ی خاصی حضور دارد که فراتر از غذا دادن یا مراقبت جسمانی است. او کودک را در آغوش روانی-عاطفی خود نگه می‌دارد.

در این محیط:
اضطراب‌های خام کودک تنظیم می‌شوند.
بدن و روان فرصت هماهنگ شدن پیدا می‌کنند. تجربه‌های ابتدایی، پایه‌ی احساس امنیت و اعتماد به جهان می‌شوند.

اگر این محیط وجود نداشته باشد یا ناپایدار باشد، کودک به جای رشد طبیعی، ناچار به دفاع زودرس می‌شود؛ یعنی به‌جای زندگی کردن، باید از خودش محافظت کند.

«محیط نگهدارنده» مفهومی است که امروز هم برای ما اهمیت دارد:
ما همچنان در روابط، درمان، و حتی درون خودمان نیازمند فضایی هستیم که بتوانیم فرود بیاییم، نفس بکشیم و نگه داشته شویم.

#فرزندپروری #مادر #کودک

@LDplus