🪴 #شعر  🪴




چه بارانی زده امشب دوباره پشت این شیشه
غمی را که میان سینه دارم ، بسته از ریشه

چنان حال و هوای کوچه تلخ از لمس باران شد
کنارش درد تنهایی من در سینه چندان شد

غروبی تلخ و یک جمعه پراست از خاطرش اینجا
به ناگه رعد و برقی زد زمین این خسته ی رسوا

مرا غرق صدایش کرده باران امشب از مستی
شدم ساقی میان سایه های کوچه بن بستی

من اورا در کنار خود تصور می کنم شاید
به گوشش نغمهٔ باران رسد یا نامه اش آید

نگاهم کرده میخندد و دنیایم بهشتی شد
هوایم از هوای عشق او اردیبهشتی شد

چراغی میشود روشن شبی با شور وشعر و نور
دلم با لمس رویا میشود از ناخوشی ها دور

برایم از گذشته قصه میگوید و میخندم
دلش را بر دلم با شعرهای تازه می بندم 

چکاندم واژه ها را بر لبش مَستند انگاری
ننوشیده غزل ها از زبانم میشود جاری

چه فرقی دارد اصلا در کنارش زنده یا مرده
غزل یا مثنوی باشد ، وَ یا یک شعر پژمرده

سرانگشتان باران می خورد بر شیشه های شب
هوایی میکند لب را ببوسم گونه را از تب

کشانده تا خیابان نگاهش پای قلبم را
صدایی از پس دیوار این غمخانهٔ تنها

نشسته موج گیسویم به روی شانه های خیس
به گوشم می رسد از دورها گاهی صدای هیس

مرا تا دشت گندمزار و"پونه"می کشد بویش
شتابان می شوم در زیر باران با هیاهویش

#افسانه_احمدی_پونه




#شماره_ثبت۱۳۸۶۴۰

📕🍁 https://t.me/ld_idl