من هر وقت حس می‌کنم حرف یکی داره عصبانیم می‌کنه یا کرده، یه لحظه ترمز رو می‌کشم تو سرم یا رو کاغذ نسبت به خودم عرض می‌کنم طرف کیه. اصلا در قد و قامت نظری که داد هست، آیا اصلا درخور بیانش کرده، آیا خودش دستی در اون وادی داره، آیا و آیاهای دیگه. ضربدر بخوره نظرشم ضربدر می‌خوره آتشفشانم فروکش می‌کنه. البته همچنان یکم حرص آور هست ولیکن آدم تکلیفش مشخص میشه که اون آدم بها و اعتبار کافی برای برای قد قد کردن نداره. یکی از داداشام با طعنه به بیلی که دیروز خریدم غر زد گفت اینکه خوب نیست، نگاش کردم گفتم بهت پیشنهاد دادم بیای هوا بخوری و بریم بازار یا نه؟ گفت اره. گفتم دو ماهه دارم می‌گم بیل لازمه و باید بخریم مگه نه؟ گفت آره. گفتم پول تو بود؟ گفت نه. گفتم بیل شناس و آهنگری؟... بهش برخورد. گفتم پس وقتی هم از قبل بهتون گفتم هم خودتون اهل عمل نبودید هم پول شما نبود بتمرگ سرجات. اگه خوب یا بده تجربه‌ی منه، فدای سرم. آدمی که اهل عمل نیست ولی ادعا داره خیلی رو مخه. عین بادکنک باید ترکوند.