فکر کنم خیلی وقتا شیفته و والای فلان چیز می‌شیم اما به پروسه‌ای که سبب به بار اومدن فلان چیز شده اعتنایی نداریم. تحسین کردن یا حسای دیگه پسندمونه اما تشریح روندش نه. فلانی توی فلان مهارت خوبه، فلانی تو تحصیلش خوبه، فلانی نجاریش خوبه، فلانی آشپزیش خوبه، فلانی فلانش فلانه. پشت همش ساعت‌ها و روزها و سال‌های پر فراز و نشیبی نهفته. جدی. حاضری دشواری‌ها و چالش‌ها و رنج مسیرش رو هم گردن بگیری؟ فکر کردن بهش آسونه، ولیکن وقتی آدم می‌شینه پا کار متوجه میشه اونقدرها هم ساده نیست. هی آزمون و خطا کن، قلق گیری کن، موفق شو شکست بخور، اشتیاقت بره، خودتو بیاری بالا هزارجور دنگ و فنگ داره. رنج پرست نیستیم ولی این رنج با اون رنج فرق داره. برای همین می‌فرماد نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد. این بهای مسیره، آدم گردن نگیره راه پیش نمی‌ره. دارم خطاب به خود کله گردالیم عرض می‌کنم. اگه فلانی یه مهارتی رو یاد گرفته زحمتشو کشیده‌، می‌خوای یادش بگیری، زحمتشو بکش. به این نتیجه رسیدم خیلی چیزاست که ساده به دست نمیاد.