— Ку­ль­ту­ра для мя­не не аб­страк­цыя. Я бачу яе штод­ня праз відашу­ка­ль­нік свайго фо­та­апа­ра­та. І ве­да­еце, яна не ў выставачных за­лах і не на сцэ­нах, хоць і там так­са­ма. Яна ў тва­рах лю­дзей, у лі­ні­ях га­рад­скіх ву­ліц, у тым, як святло кладзец­ца на старыя сце­ны.

Мая пра­ца — спы­няць імгнен­ні, якія звычай­на не заўважаюць. А гэта і ёсць куль­ту­ра: штодзён­ная, жы­вая, сапраўдная. Яна не крычыць пра ся­бе, яна про­ста ёсць.

Я доў­га зды­маю, і ве­даю, што доб­ры кадр — гэ­та не толь­кі пра тэхні­ку. Ён пра ду­шу. Я ма­гу трыццаць раз­оў націснуць кноп­ку, і то­ль­кі адзін зды­мак бу­дзе жыць. Ча­му? Та­му што ў ім ёсць кроп­ля та­го са­ма­га ча­ла­ве­ча­га. Важ­ны ню­анс, па­ўтон, выпадко­вая сля­за ці ўсмеш­ка. Гэ­та і ёсць маё мас­тац­тва.