Стаялі яны на ўзгорках, дзе добра дзьмуў вецер, — у адзіночку ці па некалькі. Былі добра бачны здалёк, служылі своеасаблівымі арыенцірамі падарожніку і збіралі вакол сябе жыхароў суседніх вёсак.
— У канцы 1970-х — 1980-я ў аб’ектыў фатографа рабочай групы Беларускага дзяржаўнага музея народнай архітэктуры і побыту трапілі дзясяткі гэтых велічных, але ўжо «стомленых» асілкаў.
На аснове сабраных матэрыялаў была створана мапа распаўсюджвання на тэрыторыі Беларусі двух асноўных тыпаў ветракоў — слупавога («козлавы», «нямецкі») і шатровага («галандскі»), — падзяліліся супрацоўнікі ўстановы.
🏛 Сачыце за навінамі разам з газетай «Культура» і часопісам «Мастацтва».