به یاد خسرو آواز ایران

“من فکر می‌کنم حافظ اگر بود، پا می‌شد غرق بوسه می‌کرد شجریان رو”
هوشنگ ابتهاج.

دیوان حافظ شیرازی، لبریز است از اصطلاحات موسیقیایی و حافظ بارها به آوازخواندن خود بالیده است.

"دلم از پرده بشد، حافظ خوش‌لهجه کجاست؟/
تا به قول و غزلش ساز و نوایی بکنیم.”

“معاشری خوش و رودی بساز می‌خواهم/
که درد خویش بگویم به نالهٔ بم و زیر ”

“ساقی به صوت این غزلم کاسه می‌گرفت/
می‌گفتم این سرود و می ناب می‌زدم.”

“غزل گفتی و دُر سفتی، بیا و خوش بخوان حافظ!/
که بر نظم تو افشاند، فلک عِقدِ ثریا را.”

و پس از هفت سده از زمانه‌ی خونریز همچو چشم صراحی ِشیراز ، شجریان زاده شد و موسیقی شعر رندِ شیراز را جاودانه ساخت.
سخن از جاه و جایگاه شجریان گفتن همانند سخن از روشنایی روز گفتن است.به یاد او و به بهانه‌ی زادروز خسرو آواز ایران، شما را فرامی‌خوانم به گوش سپردن به آواز او‌ از آلبوم بیداد و قصه کوتاه می‌کنم.
که به قولِ رندِ شیراز:
“ما شیخ و واعظ کمتر شناسیم./
یا جام باده یا قصه کوتاه.”

✍🏻ارشیا ارشدی

@ksasharif