🔻دنی سیترینوویچ مدیر سابق امور ایران در آمان:

قبل از حمله به ایران:
تعریف اهداف قابل دستیابی و واقع‌بینانه قبل از بررسی حمله نظامی علیه ایران، واقع‌بین بودن در مورد آنچه چنین کمپینی می‌تواند واقعاً انجام دهد، ضروری است. شکی نیست که ایران از نظر نظامی رقیبی همتا برای ایالات متحده نیست. ایالات متحده برتری متعارف و تسلط عملیاتی قاطعی را در سراسر حوزه‌ها حفظ می‌کند. با این حال، ایران را نباید دست کم گرفت.

همانطور که در رویارویی‌های محدود قبلی، به ویژه در جنگ موشکی نشان داده شده است، تهران دارای قابلیت‌های نامتقارن معناداری است - به ویژه در زرادخانه موشک‌های بالستیک و شبکه نیابتی منطقه‌ای خود. بنابراین، سوال اصلی این نیست که آیا ایالات متحده می‌تواند آسیبی وارد کند یا خیر. بلکه این است: چه هدف استراتژیکی به طور واقع‌بینانه قابل دستیابی است؟

1. تغییر رژیم
حتی مقامات ارشد آمریکایی اذعان کرده‌اند که دستیابی به تغییر رژیم فوق‌العاده دشوار خواهد بود. هیچ اپوزیسیون متحد و قابل اعتمادی در داخل ایران وجود ندارد که قادر به مداخله و حکومت باشد. علاوه بر این، تغییر رژیم تقریباً مطمئناً نیاز به یک کمپین طولانی مدت، به طور بالقوه شامل نیروهای زمینی دارد - چیزی که مردم و سیاست‌گذاران آمریکایی پس از عراق و افغانستان اشتیاق کمی برای آن نشان داده‌اند. در صورت عدم تمایل به تعهد به یک تلاش تثبیت‌کننده در مقیاس بزرگ و بلندمدت، تغییر رژیم هدف معتبری نیست.

۲. بی‌ثبات کردن رژیم
برای ایجاد قیام داخلی یک عملیات نظامی می‌تواند رژیم را تضعیف کرده و فشار داخلی ایجاد کند. با این حال، رهبری ایران - به ویژه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (IRGC) - هیچ گزینه خروجی ندارد. بقای رژیم برای رهبری اصلی آن حیاتی است. تاریخ نشان می‌دهد که آنها به ناآرامی‌های داخلی با نیرویی قاطع پاسخ خواهند داد. برای اینکه بی‌ثباتی به تغییر سیاسی معنادار تبدیل شود، احتمالاً یک عملیات پایدار و طولانی مدت مورد نیاز است. حتی در آن صورت، محتمل‌ترین نتیجه ممکن است گذار دموکراتیک نباشد، بلکه هرج و مرج داخلی باشد - که به طور بالقوه ایران را به سمت جنگ داخلی سوق می‌دهد. این سناریو خطرات منطقه‌ای و جهانی قابل توجهی را به همراه دارد.

۳. نابودی برنامه هسته‌ای ایران
یک حمله نظامی می‌تواند به طور قابل توجهی به تأسیسات هسته‌ای آسیب برساند. حملات دقیق ممکن است پیشرفت را به تأخیر بیندازد و زیرساخت‌ها را تخریب کند. اما حملات نمی‌توانند دانش علمی، سرمایه انسانی یا اراده سیاسی را از بین ببرند. همچنین مطمئن نیست که همه مواد غنی‌شده با غلظت بالا قابل شناسایی و نابود شوند. در بهترین حالت، اقدام نظامی ممکن است برنامه را به تأخیر بیندازد. بعید است که آن را برای همیشه از بین ببرد. ایران تقریباً مطمئناً برای بازسازی تلاش خواهد کرد - احتمالاً با عزم بیشتر و محدودیت‌های کمتر.

۴. از بین بردن قابلیت‌های موشکی ایران
یک کمپین گسترده می‌تواند موجودی و زیرساخت‌های تولید موشک ایران را به میزان قابل توجهی تضعیف کند. با این حال، برنامه موشکی ایران مبتنی بر داخل کشور است و در دکترین دفاعی آن نقش محوری دارد. این برنامه به عنوان ستونی از بازدارندگی در برابر نیروهای متعارف برتر تلقی می‌شود. حتی پس از خسارات سنگین،تهران احتمالاً بازسازی این قابلیت‌ها را در اولویت قرار خواهد داد. نتیجه ممکن است تخریب موقت باشد تا حذف دائمی.

۵. مجبور کردن ایران به مذاکره با شرایط بهتر
این فرض وجود دارد که فشار نظامی می‌تواند تهران را مجبور به پذیرش توافق مطلوب‌تری کند. با این حال، درگیری‌های گذشته نشان می‌دهد که رهبری ایران ممکن است استقامت را به تسلیم ترجیح دهد. رژیم ممکن است محاسبه کند که زمان، فشار سیاسی بر واشنگتن را برای کاهش تنش افزایش می‌دهد، به ویژه اگر درگیری طولانی شود یا به بی‌ثباتی منطقه‌ای منجر شود. اقدام نظامی به جای ایجاد امتیازات فوری، می‌تواند موضع مذاکره ایران را سخت‌تر کند - یا کانال‌های دیپلماتیک را به طور کامل از بین ببرد.

۶. هدف قرار دادن رهبر معظم انقلاب
برخی ممکن است استدلال کنند که حذف رهبر معظم انقلاب می‌تواند مسیر ایران را اساساً تغییر دهد. با این حال، حملات هدفمند اغلب نتایج غیرقابل پیش‌بینی به بار می‌آورد. سیستم سیاسی ایران نهادینه شده است، نه صرفاً شخصی. برکناری خامنه‌ای می‌تواند باعث انتقام‌جویی ایران و نیروهای نیابتی منطقه‌ای آن شود و به طور بالقوه ایالات متحده را به یک درگیری بسیار گسترده‌تر سوق دهد. همچنین مشخص نیست که آیا چنین اقدامی سیاست ایران را تعدیل می‌کند یا خیر. این امر می‌تواند به راحتی آن را رادیکالیزه کند.