Прайшлі другія ў гісторыі Беларусі выбары ў Каардынацыйную Раду.

https://t.me/rada_vision/4832

Пра што мы не будзем казаць (бо пра гэта багата было і яшчэ будзе сказана тымі, хто на такім кантэнце робіць ахопы):

1) пра дзейнасць сыходзячага складу КР,
2) пра звязаныя з КР скандалы,
3) пра патрэбнасць/непатрэбнасць і ролю КР для беларусаў па-за межамі краіны і ўнутры яе,
4) пра падрыхтоўку і арганізацыю выбараў,
5) пра атакі рэжыма на “неэфектыўны і ўвогуле бессэнсоўны орган” і ўсё, што з ім звязана,
6) пра яўку,
7) пра будучыню КР у прыватнасці і дэмсілаў ўвогуле,
8) пра сувязь выбараў у КР з ейнай легітымнасцю,
9) пра агентуру,
10) пра крэслы, пасады, партфелі і ўладу,
11) пра тое, як размеркаваліся галасы.

Пра што мы хочам сказаць?

Пра тое, што ў беларусаў — насуперак аб’ектыўна бязлітаснай рэчаіснасці і суб’ектыўнай уразлівасці кожнага і кожнай з іх — ёсць выбары. Ёсць механізм, што, як тыя зёлкі, прабіваецца нават скрозь асфальт з рэпрэсіяў, ДДОС атак, дызмаралу, скандалаў і ўсяго-ўсяго астатняга. І ёсць пэўная сезоннасць, пэўны рытм, з якімі гэныя зёлкі намагаюцца прабіцца да сонейка па глыток свежага паветра. І нават калі там, па-над асфальтам маладыя паросткі раз-пораз замест свежага паветра знаходзяць смурод ад тухлых жоўтых (с/з)ліваў, закупораных у здушлівым парніку свінцовымі хмарамі, пакуль Зямля круціцца, пакуль узыходзіць тое самае сонейка, пакуль у глебе ёсць зярняткі зёлак, і пакуль вада натольвае іхную смагу, зёлкі будуць прабівацца скрозь асфальт. Бо механізм ёсць механізмам, а зёлкі — зёлкамі.

І не так ужо і важна, за што беларусы галасуюць талакой. Абы механізм жыў і яны галасавалі. Рэгулярна. А эвалюцыя сама зробіць сваю справу: механізм прыстасуецца да любога, нават самага шчыльнага і крэпкага асфальта, а зёлкі, навучаныя папярэднім досведам, ператворацца ў дубы, каб не прабівацца скрозь асфальт, а ўзрываць і крышыць яго знутры ў сваім руху ад адсутнасці выбару да ягонай наяўнасці.

PS: А яўка, з улікам усяго, нават здзівіла — мы думалі, і 1000 не набяжыць.