🚩 به یاد معلم دلسوز و وفادار به آرمان مردم ستمدیده و محروم عبدالله ناصری

با نهایت تأسف اطلاع یافتیم که شخصیت محبوب مردم سنندج و مریوان، چهره مقاوم شکنجه‌گاه‌های جمهوری اسلامی، معلم دلسوز و مهربان، کاک عبدالله ناصری، در شهر سنندج بدرود حیات گفته است. ما این رویداد ناگوار را به اعضای خانواده این عزیز و همه آن‌هایی که از نزدیک وی را می‌شناختند و با سجایای انسانی وی آشنا بودند، صمیمانه تسلیت می‌گوییم و خود را در اندوه آنان شریک می‌دانیم.

کاک عبدالله ناصری، مشهور به «آبرا»، در ۲۰ مهرماه ۱۳۱۹ در روستای گزگزاره، از توابع شهرستان سنندج، چشم به جهان گشود. او در همان سال‌های نخست کودکی، همراه خانواده‌اش به مریوان مهاجرت کرد و دوران دبستان و سیکل اول متوسطه را در این شهر گذراند.

آبرا در سال ۱۳۳۸ در دانشسرای مقدماتی تربیت معلم سنندج پذیرفته شد. پس از پایان دورهٔ دانشسرا، رسالت آموزگاری خود را نخست در مدارس روستاهای مریوان و سپس در مدارس شهر مریوان آغاز کرد. دیری نپایید که در میان دانش‌آموزان، همکاران و مردم شهر به شخصیتی محبوب و خوش‌نام بدل شد؛ مردی دلسوز و مردم‌دار که دست نیازمندان را می‌گرفت، پناه و مأمن همگان بود و کودکان و نوجوانان را به دانش‌اندوزی و ادامهٔ تحصیل تشویق می‌کرد. او به‌راستی نمونه‌ای شایسته از یک معلم متعهد و انسان‌دوست بود.

در سال ۱۳۴۹، به پیشنهاد دوست و همراه دیرینه‌اش، کاک باباعلی مهرپرور، هر دو در آزمون ورودی دانشگاه تبریز شرکت کردند. آبرا با موفقیت در دانشکدهٔ ادبیات و در رشتهٔ جغرافیای اقتصادی پذیرفته شد. او روزها در مدارس تبریز تدریس می‌کرد و شب‌ها به تحصیل می‌پرداخت؛ تلاشی خستگی‌ناپذیر که سرانجام در سال ۱۳۵۳ به دریافت مدرک کارشناسی انجامید.

پس از پایان تحصیلات، با شوق و نیرویی دوچندان برای خدمت به مردم زادگاه و دیارش به مریوان بازگشت. او پس از سال‌هایی تدریس در مقام دبیر، برای چندین سال ریاست دبیرستان مریوان را بر عهده گرفت و در این جایگاه نیز همچنان از احترام، عزت و خوش‌نامی فراوان برخوردار بود.

پس از قیام سال ۱۳۵۷ و حملهٔ جمهوری اسلامی به کردستان در سال ۱۳۵۸، آبرا نیز همچون بسیاری از مردم معترض، در پی گزارش و همکاری هواداران مکتب قرآن، هدف یورش شبانهٔ نیروهای حکومتی قرار گرفت و بازداشت شد. او پس از تحمل شکنجه و سال‌ها زندان در ذوب‌آهن اصفهان و دیزل‌آباد کرمانشاه، سرانجام در سال ۱۳۶۱ آزاد شد.

آبرا نه‌تنها از وزارت آموزش‌وپرورش اخراج شد، بلکه از سوی دادگاه انقلاب اسلامی نیز با این سخن تلخ روبه‌رو گردید که «باید ممنون باشی که اعدام نشدی». بااین‌همه، در آن فضای سنگین و خفقان‌آور هرگز سر تعظیم فرود نیاورد و از باورها و شرافت انسانی خود دست نکشید.

سال‌ها گذشت و بیکاری و محرومیت‌های پی‌درپی نتوانست ذره‌ای از بزرگواری و آزادگی او بکاهد. آبرا تا واپسین لحظه‌های زندگی، سربلند، محبوب و وفادار به مردم باقی ماند؛ همان آموزگار مهربان و انسان شریفی که زندگی‌اش را وقف آموزش، یاری‌رساندن و خدمت به جامعه کرده بود.

یاد و نامش همواره گرامی و راهش پررهرو باد.