ما فارسی را فقط با واژه‌ها به ارث نبرده‌ایم؛ با قصه‌ها، غزل‌ها، ترانه‌ها و افسانه‌ها به ارث برده‌ایم.

فردوسی که واژه را به ایستادگی رساند،
سعدی آدمی را در آینه‌ی دیگری دید،
و حافظ که بعد قرن‌ها، هنوز برای پرسش‌های بی پاسخ ما غزلی دارد.

شاید شعر آن چیزی نباشد که در کتاب‌ها پیدا می‌کنیم؛ شاید شعر آن لحظه‌ای ست که واژه بیشتر از معنای خودش وظیفه بر عهده می‌گیرد.
همان "باران" که بوی امید همراه دارد،
همان "وطن" که غم نسل‌ها را بر دوش می‌کشد،
و همان ‌"خانه" که گاهی فقط یک نفر است.

و زیباترین اتفاق ادبیات همین است، اینکه قرن‌ها می‌گذرد، آدم‌ها می‌آیند و می‌روند، و در میان انبوه دردهایمان، افکار حک شده بر کاغذِ یک شاعر، فریادرَس ما می‌شود.

روز شعر و ادب پارسی خجسته باد✨🌻

از طرف شورای مرکزی کانون شعر و ادب...

@poem_kmu