Nega aqlli insonlar seva olishmaydi

Sirtdan qaraganda, aqlli insonlar o’zlarini juda yaxshi anglaydiganga o’xshaydi. Ular psixologiya, falsafa va adabiyotni tushunishadi. Odamlarning munosabatlardagi “bog’lanish turlari” (attachment styles), bolalikdagi travmalar va psixologik himoya mexanizmlari nima ekanini yaxshi bilishadi. O’zining avvalgi munosabatlari nega yakun topganini ham qog’ozda chizib, ipidan-ignasigacha tushuntirib bera olishadi.

Lekin negadir bu hissiy tushkunlik yana va yana takrorlanaveradi. Boshqa odam. Boshqa qiyofa. Boshqa voqea. Ammo o’rtadagi masofa o’sha-o’sha. O’sha-o’sha bezovtalik. Go'yo hayotdagi eng muhim narsa doim ularni chetlab o'tayotgandek tuyuladi.

Oxiri borib bir savol tug’iladi: “Agar men o’zimni shunchalik yaxshi tushunsam, nega sevgi borasida doim qoqilaman?”

Aynan shu yerda Nitshe, Dostoyevskiy, Kamyu va Sartr kabi mutafakkirlarning hayoti bizga kutilmaganda juda asqotadi. Ular sevgining bor sirlarini ochib tashlagani uchun emas, yo’q. Aksincha, ular ham xuddi bizdek sevgida hech narsani eplay olmagani uchun....

https://substack.com/@kitobombori/note/p-218460406?utm_source=notes-share-action&r=5rym9p