🔎

گاهی یک مقاله فقط یک مقاله نیست.

ممکن است یک ادعای علمی، از صفحات یک ژورنال خارج شود و بر تصمیم‌های میلیون‌ها نفر اثر بگذارد.

📌 سال ۱۹۹۸؛ مجله The Lancet

مقاله‌ای به سرپرستی Andrew Wakefield منتشر شد که بر اساس بررسی ۱۲ کودک، ارتباطی میان واکسن MMR و اوتیسم و برخی مشکلات گوارشی را مطرح می‌کرد.

مقاله خیلی زود مورد توجه قرار گرفت؛ اما بعدها، بررسی‌های دقیق‌تر نشان دادند که روایت ارائه‌شده در مقاله با سوابق پزشکی برخی کودکان همخوانی نداشته و درباره نحوه انتخاب و گزارش موارد، مسائل جدی وجود داشته است.

در ادامه، موضوعاتی درباره تعارض منافع، رضایت شرکت‌کنندگان و نحوه انجام پژوهش نیز مطرح شد.

🔴 سرانجام در سال ۲۰۱۰، The Lancet مقاله را به‌طور کامل پس گرفت (Retraction) و شورای پزشکی بریتانیا نیز تخلفات حرفه‌ای جدی مرتبط با این پژوهش را احراز کرد.

اما شاید مهم‌ترین بخش ماجرا، خودِ مقاله نباشد؛
بلکه چیزی باشد که این مقاله درباره مسئولیت پژوهشگر به ما یاد می‌دهد.

پژوهشگر فقط مسئول پیدا کردن «نتیجه» نیست؛
مسئول درست رسیدن به آن نتیجه و درست گزارش کردن آن هم هست.

یعنی:

▫️ داده‌ها را همان‌طور که هستند گزارش کنیم، نه آن‌طور که دوست داریم باشند.
▫️ تعارض منافع را پنهان نکنیم.
▫️ رضایت و حقوق شرکت‌کنندگان را جدی بگیریم.
▫️ محدودیت‌های مطالعه را صادقانه بیان کنیم.
▫️ و مهم‌تر از همه، بدانیم که انتشار یک مقاله پایان مسئولیت پژوهشگر نیست.

🔸

در پژوهش، یک خطای اخلاقی می‌تواند فقط اعتبار یک مقاله را از بین نبرد؛
می‌تواند اعتماد عمومی به علم را هم تحت تأثیر قرار دهد.

علم زمانی ارزشمند است که مسیر رسیدن به آن، به اندازه نتیجه‌اش قابل اعتماد باشد.



@kianimoghadamstudylab🌱