هر بار به این‌جور چیزا فکر می‌کنم،
جز سرگشتگی به نتیجه‌ای نمی‌رسم
و از سر درموندگی
این مانترامو با خودم مرور می‌کنم:
نایست تا نمیری
به هیچ بها و بهانه نباید ایستاد. مرگ با ایستادن و زندگی با پوییدن قرین است. مگر نه آن است که مرده و زنده را با تپیدن و نتپیدن قلبشان از هم بازمی‌شناسند؟!
حتی در مهیب‌ترین و مهلک‌ترین حالت‌ها نباید ایستاد. فکرکردن، برنامه‌ریختن، آموزش‌دیدن، عبرت‌گرفتن، تجربه‌اندوختن، همه و همه فقط زمانی جایزند که حین پوییدن رخ دهند.
ما ناچاریم به تکاپو
ما ناگزیریم از تقلا.