#یک_فنجان_تفکر ☕️


فهرستی از چیزهای اعصاب خردکنی که بعد از  پریشان کردنتان یادتان می‌رود با دیگران در موردش صحبت کنید!


🔹وقتی که وارد مغازه‌ای می‌شوی و فروشنده، سایه به سایه دنبالت می‌آید و چشم ازت بر نمی‌دارد.

🔸اینکه قیمت کالاها را در اینستاگرام باید در دایرکت بپرسی.

🔹وقتی که هر روز برای آن و آف کردن وی پی ان و تحمل سرعت کم از دست می‌دهی.


🔸آهنگ گوش‌خراش از محل عمومی پخش بشود و ببینی خیلی‌ها اتفاقا دارند از آن لذت می‌برند.

🔹وقتی با کسی که میل چندانی به معاشرت با او نداری در خیابان خداحافظی می‌کنی و تمام مراسم وداع را به جا می‌آورید و از هم جدا می‌شوید و می‌فهمی او هم با تو هم مسیر است.

🔸 راننده‌هایی که به گذاشتن برنامه صبحگاهی رادیو علاقه دارند. برنامه‌هایی با محتوای صفر، موسیقی‌‌های تکه پاره سرقتی که محتوایش هیچ نسبتی با شرایط کنونی جامعه ندارد.

🔹رهگذرهایی که سرعتشان با سرعت تو یکی است و نمی‌شود در پیاده رو ازشان سبقت گرفت.

🔸بودن در صف انتظار تلفنی و تردید برای اینکه گوشی را قطع کنی یا اینکه نکند اصلا سامانه پاسخ تلفنی طوری برنامه‌ریزی شده که هیچ وقت نوبت تو نشود

🔹فهمیدن این که چیزی که تازه به قیمت بالایی خریده بودی حالا در حراج آف سهمگینی خورده.

🔸 زنگ زدن به کسانی که می‌دانید آهنگ پیشواز اعصاب خرد کن دارند

🔹پیدا نکردنِ سرِ چسب نواری.

🔸پیام‌های تبریک و شادباشِ برای همه فوروارد شده

🔹چسبیدن به دیگران توی صف

🔸ارباب رجوع‌هایی که در اوج فشار شیفت کاری، بی‌خیال و شوخی‌کنان می‌خواهند تازه سر صحبت را با تو باز کنند.

🔹غریبه‌ای که می‌خواهد در زندگی‌ات فضولی کند

🔸راننده تاکسی‌ای که تا می‌فهمد پزشکی، کلی سوال پزشکی می‌پرسد و بعد پیش تو می‌گوید که استادت اندازه … هم نمی‌فهمد و تو متوجه می‌شوی که بی‌ادبی گاهی چیز خوبی است!

🔹جاذبه عجیب انگشت کوچیک پا و پایه‌های مبل.

🔸حس دندان‌ها بعد از خوردن خوراکی ترش که اگر اشتباه کنید و مسواک بزنید بدتر هم می‌شود.

🔹همکاری که مدام صفحه نمایش و لپ تاپ تو را می‌پاد و تو با اینکه چیز خاصی روی آنها نداری معذب می‌شوی و نمی‌دانی با او چه کنی.

🔸اعلام شادمانه بازگشت قیمت دلار و سکه به کانال فلان. چک می‌کنی و می‌بینی مثلا منظور از بازگشت به کانال ۲۹ هزار تومانی ۲۹۹۰ بوده!

🔹فلان کاربر با فالوور بالا که از تولید محتوا ناز و عشوه کردن را بلد است، با این جمله شروع می‌کند: ما بلاگرها! و تو هزار بار تذکر داده‌ای که بلاگر کسی است که وبلاگ نوشته باشد، نه کسی که چشم‌ها را معطوف اندام خود کند!

🔸لوچ شدن دست بعد از خوردن مربا یا عسل در صبحانه طوری که مردد باشی تحملش کنی با بشوری‌اش.

🔹کسانی که تصور می‌کنند گذاشتن هندفری در گوش یک کلاس اجتماعی است و مدام آن را به گوش دارند. انگار که سرئیس یک شرکت نادیدنی هستند که بقایش به تصمیمات آنی آنها، بستگی دارد!

🔸سبقت موتوری و خودروها دیگر از سمت راستت.

🔹به عنوان یک مرد، در یک خیابان یا کوچه خلوت، خانومی درست جلوی شما و هم سرعت با شما راه برود و به تو حس بد اینکه مزاحمش هستی دست بدهد و مجبور باشی از او سبقت بگیری تا این تصور را پاک کنی

🔸لاغر یا چاق شده‌ای یا صورتت تکیده شده و خودت در پی بهتر کردن وضعیت هستی و کسی مرتب این را به رویت بیاورد.

🔹وارد نشدن به هیچ گفتگوی سیاسی احمقانه در محل کار و ابله جلوه دادن خودت، چون می‌دانی این گفتگوها، عاقبت خوبی ندارند.

🔸سینک نبودن زیرنویس با فیلم

🔹کالایی را که خوب از آن مواظبت کرده‌ای برای فروش می‌بری و می‌بینی که یک پنجم قیمت می‌خواهند از دست درش بیاورند

🔸دیدن کامنت‌های تبلیغاتی با مضمون ثروتمند کردن و سفید کردن!

🔹معمولا در ایران چاله‌های خیابان و کوچه جزو اثار باستانی محسوب می‌شوند و کسی علاقه‌ای به ترمیم آنها ندارد

🔸تحمل دوستی که می‌دانی یک زمانی می‌خواست سرت را بر باد بدهد، اما نتوانسته و تو برای مصالحی وانمود می‌کنی که نمی‌دانی.

🔹مجبور شدن به استفاده از یک سامانه اینترنتی دولتی و سازمانی داخلی



علیرضا مجیدی✍🏻

@ketabdooni ✨