سقوط اسد و انتخاب جوزف عون به ریاست جمهوری لبنان، وقایعی منفک از یکدیگر نیستند بلکه برآیند روندهایی هستند که بتدریج در حال تغییر توازن قدرت در خاورمیانه است، تغییری که با توجه به نوع ادراک شکل گرفته در کشورهای منطقه و غرب درباره کیفیت توانمندی های ایران به شامات و کرانه های مدیترانه متوقف نخواهد شد بلکه بتدریج یمن و عراق را هم شامل خواهد شد در چنین شرایطی انکار روند یا تکیه صرف به ابزارهای سخت برای پاسخگویی یا کند کردن نه تنها این روند را متوقف نخواهد کرد بلکه حتی می تواند از طریق تند کردن تقابلات و درهم تنیده کردن آنها با زخم های بازی چون پرونده هسته ای، تقابل را به سطوح خطرناک تری چون رویارویی مستقیم نظامی هم بکشاند، زیرا اکنون برخلاف گذشته نه تنها قبح درگیری ریخته بلکه حتی جنگ برای دشمنان و رقبای ایران هم دیگر نه یک گزینه اعلامی و کنار میز بلکه در حال تبدیل شدن به گزینه ای مطلوب و اعمالی است، بر این اساس هر چند باید دست به ماشه بود و حتی آمادگی لازم را برای تغییر «کیفیت» ابزارها داشت اما با این حال دیپلماسی تهاجمی را هم نباید نفی کرد، زیرا گاهی در پشت میزهای دیپلماتیک، فتوحاتی کسب می شود که در میدان های نظامی هم نمی توان خواب آنها را دید.
@katechon6