شد، بطوریکه ناتالیا ناروچنسکایا در کتابش روسیه و روس ها در تاریخ جهان با توجه به بلایای حادث شده بر روسیه در دوره یلتسین از جدایی سیستماتیک روسیه از غرب گفت یا وادیم تسیمبرسکی با برجسته کردن تنش های کاستی ناپذیر میان تمدن رومی و ژرمنی وابسته به مسیحیت غربی و روسیه ارتدوکس، روسیه را همچون یک جزیره جدا از جهان فرض کرد جزیره ای که نه « تنها یک تمدن خودکفاست بلکه رقیب اجتناب ناپذیر غرب به شمار می رود» اما با این حال این دیدگاهها همچنان درون گرا بودند و  بیشتر از آنکه بر منازعه جغرافیایی و تمدنی متمرکز باشند معطوف بودند بر یک مجادله آکادمیک معرفتی اما موضع دوگین متفاوت از دیگر اوراسیا گرایان بود، زیرا او هر چند با استفاده از زبان التقاطی بر گرفته از ایلین، اشمیت و هایدگر به جنگ مدرنیته و لیبرالیسم رفت و بر تمایز روسیه با غرب صحه  گذاشت بطوریکه غرب و لیبرالیسم در منظومه فکری او مبدل شدند به یک بیماری، بیماری که هدفشان بیش از هر چیز متمرکز بود بر تمدن زدایی در جهت استحاله جهان در یک جهان آمریکایی ( تئوری چهارم سیاست )اما با این حال, او بر خلاف دیگر هم مسلکان خود قائل به یک بعد ژئوپلیتیکی در بطن لیبرالیسم بود، به گونه ای که از نظر او لیبرالیسم نه یک ایدئولوژی بلکه بیشتر یک سلاح بود در جهت اضمحلال تمدن های رقیب به هدف ارتقاء آمریکا از یک دولت ملی به یک دولت جهانی و در چنین شرایطی روسیه بخاطر ویژگیهای ممتاز ژئوپلیتیکی و انتولوژیکی تنها پایگاه مقاومت در برابر این « ایدئولوژی شیطانی» است اما این مقاومت, انفعالی و دفاعی صرف نبود بلکه با توجه به بحران های جهان لیبرال و کشورهای همجوار اما مخالف غرب و جایگاه والای تمدنی روسیه در خود حامل یک ظرفیت مستتر بود برای احیای امپریالیسم قرن نوزدهمی روسیه،( مبانی ژئوپلیتیک )امپریالیسمی که دیگر برخلاف گذشته در آرزوهای پطر کبیر و مرزهای ترکستان و قرارداد ترکمنچای متوقف نخواهد ماند بلکه می تواند از طریق استعلا جنگ از بعد انتولوژیکی به یک جنگ صلیبی و آخرالزمانی، دولت های ناراضی را همراه خود کند، همراهی که نه بمثابه شرکای همطراز بلکه دنباله گر در واقع در منظومه فکری دوگین هیچ کشور و تمدنی در جایگاه برابر با روسیه نیست بلکه روسیه قطبی است که دیگر دولتها و تمدن‌ها باید خود را با آن تنظیم کنند ( تئوری چهارم سیاست )در واقع شکلی دیگر از رابطه موژیک با ارباب در رمان های روسی اما این بار در مقیاسی بزرگتر به هدف  گسترش حوزه های نفوذ از چین تا ایران اما این دیدگاهها هر چند در بعضی از مقاطع و جغرافیاهای هدف مورد قبول کرملین بود اما با این حال جز در رسانه برای دوگین آورده چندانی نداشت، بطوریکه نه تنها به قدرت نرسید بلکه حتی بخاطر نوع ارتباطات دوگین با جریانات راست افراطی بخصوص در دنباس، کرسی استادی خود را هم در دانشگاه مسکو از دست داد اما با این حال، این استاد اخراجی در رسانه ها مبدل شده به فیلسوف پوتین، فیلسوفی که نه نشانی از اندیشه هایش در اسناد بالا دستی روسیه یافت می شود ( در سند ۲۰۱۳ مفهوم سیاست خارجی روسیه, روسیه نه یک جغرافیا و تمدنی متمایز با غرب بلکه بخشی جدایی ناپذیر و اساسی از تمدن اروپایی معرفی می شود/ روسیه در برابر دیگران ) و نه ردی از او در دالان های قدرت در کرملین دیده می شود.
@katechon6