📌دوگین بمثابه یک سوءتفاهم
الکساندر دوگین در رسانه ها با عناوینی چون راسپوتین، مغز منفصل پوتین و استراتژیست کرملین معرفی می شود اما آیا این صفات اغراق گونه معرف شخصیت و جایگاه واقعی دوگین است؟
برای پاسخ به این سوال، باید در ابتدا به منظومه معرفتی که دوگین، خود را در آن تعریف کرده, توجه کنیم، اوراسیا گرایی، مفهومی که اوراسیا را منزلگاه تمدنی می داند متمایز  از همتایان اروپایی، آسیایی یا آمریکا شمالی خود و در این جغرافیای تمدنی, روسیه نه عضوی معمولی بلکه بمثابه قلب آن بشمار می آید اما این مفهوم برخلاف آنچه که تصور می شود زایده تفکر دوگین یا برآمده از عصر زمامداری پوتین نیست، بلکه ریشه های آن بر می گردد به مجادلات اسلاووفیل ها با زاپاتنیست ها ( غرب گرایان) در روسیه قرن نوزدهم اما آنچه باعث شد این مجادلات به شکل اوراسیا گرایی توسعه و نمود پیدا کند بیش از هر چیز برآمده از بستری بود که به واسطه انقلاب ۱۹۱۷ در بخشی از روشنفکران منتسب به بلا آرمی ( ارتش روس سفید) شکل گرفت، افرادی چون نیکولای تروبتسکوی، رومن یاکوبسن، گئورگ وردناسکی، پیوتر ساویتسکی و میرسکی، آنها اعتقاد داشتند، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی نه یک گسست تمدنی بلکه فقط نام و وارثی جدید بود برای روسیه بزرگ، روسیه ای به مثابه یک سنتز از تمدن های آسیایی و اروپایی اما همزمان با این نگاه جدید به شوروی در بخشی دیگر از روس های سفید، صداهای دیگری شنیده می شد، صدایی که انقلاب اکتبر را نه تداوم بلکه بمثابه تراژدی می دانست که باعث شده بود روسیه از رسالت تاریخی خود جدا شود و این صدا برای ایوان ایلین بود، فیلسوفی منزوی اما با قلمی بران و سرد, از نظر ایلین روسیه نه یک دیگ درهم جوش تمدنی بلکه جغرافیایی است با رسالتی تاریخی، بطوریکه او با الهام از هگل و مسیحیت ارتدکس معتقد بود «در این پهنه هستی، روسیه رسالت و مأموریتی فراسوی امور اجرایی و سیاسی به معنای رایج کلمه دارد» و این رسالت در گرو در هم تنیدگی دین، ملت و دولت در روسیه است و در چنین منظومه ای روسیه بیش از آنکه یک جغرافیا باشد مبدل شد به یک شهسوار ایمان، آن هم در جهانی تهی از ایمان و در آستانه فروپاشی اما در این جهان اسیر مادیات و ایدئولوژی های شیطانی، روسیه برای بازگشت دوباره خود به رسالت اصلیش نیازمند یک پالایش عظیم روحی بود پالایشی از جنس مقاومت علیه شر با توسل به خشونت در جهت احیای معنوی روح ملی روسیه، مفاهیمی که بعدها مبدل شدند به اساس کریستوفاشیسم ( فاشیسم مسیحی) و همین نگاه پالایش گونه ایلین باعث شد در خود سرزمین اصلی روسیه، اوراسیا گرایی دچار یک چرخش شود، چرخشی به دست لو گامیلیف( پسر آنا آخماتووا ) که در آن اوراسیا نه فقط یک موجودیت جغرافیایی با نژاد های همسان بلکه همچون یک موجودیت قومی نژادی بود که در آن « چند قوم متمایز در هماهنگی با هم تحت حکومتی یک قوم مافوق (اسلاو) زندگی می کنند» و در این میان جماهیر شوروی هم نه یک تداوم صرف یا یک تراژدی بلکه بیشتر همچون یک « سرنوشت محتوم بیولوژیکی در تاریخ قوم روس » بود و این دیدگاه هر چند تا مدتها در محیط شوروی نادیده گرفته می شد اما از شروع پروستاریکا و در هنگامه سقوط شوروی اندک اندک در بعضی از محافل زیر زمینی مسکو مورد توجه قرار گرفت بطوریکه به نظر می رسید «افکار او توجیهی غیر کمونیستی برای ادامه سلطه روسیه بر مناطق پیرامونی است» و از همین نقطه هم بود که پای دوگین به اوراسیا گرایی باز شد، دوگینی که هر چند فرزند یک افسر عالی رتبه GRU( سازمان اطلاعات نظامی شوروی) بود اما با این حال دلبستگی چندانی به کمونیسم نداشت بطوریکه حتی در مقطعی بخاطر عضویت در یک گروه مطالعاتی در زمینه آثار یولیوس اوولا هم تحت تعقیب KGB قرار گرفت و از مدرسه هوانوردی مسکو اخراج شد اما با این همه عضویت او در سازمان ضد یهودی پامیات و حزب بلشویک ملی برای او فرصتی فراهم کرد برای آشنایی عمیق با اوراسیا گرایان و بالتبع جایگاه ویژه شوروی برای استمرار سلطه نژاد اسلاو اما تاریخ برای شوروی سرنوشت دیگری مقدر کرده بود، فروپاشی و این فروپاشی هر چند دوگین را به تالارهای سرخ شوروی نرساند اما با این حال برای او امکانی شد برای سفر به خارج کشور ولی طلیعه این سفر برای دوگین برخلاف سایر هموطنانش بود او در برلین و پاریس بیش از آنکه با رالز و هایک آشنا شود، دلداده آلن دوبنوا، کارل اشمیت، هایدگر و ایوان ایلین شد و بعدها هم همین افراد برای دوگین مبدل شدند به زرادخانه ای برای مواجهه با غرب و روسیه یلتسین ، سرزمینی تکه تکه که تبدیل شده بود به یک آزمایشگاه بزرگ برای شوک درمانی و پیاده سازی ایده های پسران شیکاگو و نتیجه, تبدیل روسیه از یک ابر قدرت به یک طفیلی مغروق در بدهی و آمر این جنایت هم کسی نبود جز غرب و ابزارش هم لیبرالیسم و همین امر هم بتدریج باعث گسترش دیدگاه های واگرایانه نسبت به غرب و لیبرالیسم در بخشی از سیستم آکادمیک روسیه
🔽