تهدیدات امروز ترامپ را باید در متن بن‌بستی دید که آمریکا به واسطه جنگ در آن گرفتار شده است. در چنین چارچوبی مسئله ترامپ بیشتر از آنکه ورود به فاز تازه‌ای از جنگ باشد، یافتن راهی برای خروج از آن است. خروجی که ظاهرا قرار است در دو مرحله ساخته شود. نخست استفاده از تهدید و فشار برای واداشتن ایران به ورود به دوره تازه ای از مذاکرات و سپس در صورت شکست این مسیر، انجام عملیاتی بزرگ با هدف برهم زدن معادلات موجود و ایجاد یک نقطه عطف برای پایان دادن به جنگ. به بیان دیگر، ترامپ می‌خواهد از تشدید فشار نه برای ادامه جنگ، بلکه برای ساختن شرایط خروج از جنگ استفاده کند.

اما این نقشه راه، همچون استراتژی لیندون جانسون برای پایان دادن به جنگ ویتنام، یک متغیر اساسی را نادیده گرفته است و آن هم چیزی نیست جز ذات خودتشدیدشونده جنگ و اینکه فشار نظامی لزوما به نتیجه سیاسی مطلوب منتهی نمی شود، در واقع تهدیدی که قرار است به مذاکره جهت دهد، خود عاملی می شود برای تعمیق و تشدید هر چه بیشتر جنگ.

در نتیجه ترامپ اگر واقعا دنبال خروج از جنگ است، باید بیشتر از آنکه به جانسون دموکرات رجوع کند از نیکسون جمهوری خواه الگو بگیرد، نیکسونی که مذاکراتش با ویتنام شمالی بر دو نکته استوار بود، یک پذیرش محدودیت‌های قدرت آمریکا و دو به رسمیت شناختن طرف مقابل.

@katechon6