بن‌بست راهبردی به معنای ناتوانی در جنگیدن نیست بلکه به معنای ناتوانی در تبدیل جنگ به یک نتیجه مطلوب است و این همان نقطه‌ای است که ترامپ در جنگ با ایران با آن روبرو است، اما خطر واقعی این بن‌بست نه در فرسایشی شدن جنگ، بلکه در تغییر ماهیت و تبدیل آن به جنگی منطقه‌ای است، نبردی که در آن بتدریج گسل‌های هویتی چون تقابل شیعه و سنی یا ایرانی و عرب بر پویایی‌های جنگ سایه می‌افکنند؛ امری که نشانه‌های آن را می‌توان در فعال شدن دوباره جبهه یمن، حملات اخیر عربستان به مواضع حشد الشعبی در عراق و نیز زمزمه‌های دخالت سوریه در لبنان مشاهده کرد. رخدادهایی نه بمثابه حوادثی منفرد بلکه نشانه‌های از ورود جنگ به مرحله‌ای تازه هستند.
در چنین وضعیتی، جغرافیای جنگ دیگر نه بر اساس اهداف اولیه، بلکه بر اساس خطوط هویتی و تاریخی منطقه بازآرایی می‌شود. به بیان دیگر، جنگ از منطق ژئوپلیتیک به منطق ژئوکالچر گذر می‌کند؛ جایی که هویت‌ها، تفاوت های فرهنگی و شکاف‌های مذهبی به سوخت اصلی تداوم منازعه تبدیل می‌شوند. بطوریکه از این پس، هر جبهه جدید فقط یک میدان عملیاتی نیست، بلکه دریچه‌ای است برای ورود بازیگران تازه به هدف تصعید تقابلات هویتی به منازعات وجودی؛ در نتیجه، بحران به جای آنکه مهار شود، در سراسر منطقه توزیع می‌شود و منازعه به شبکه‌ای از درگیری‌های بهم‌ پیوسته تبدیل می‌شود که هر بحران، بحران دیگری را تغذیه می‌کند و از این نقطه به بعد، مسئله دیگر پیروزی یا شکست نیست بلکه گرفتار شدن در جنگی است که هرچه بیشتر ادامه یابد، امکان پایان دادن به آن کمتر و هزینه مهار آن بیشتر خواهد شد.
@Katechon6