یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های سیاست خارجی کویت در سه دهه گذشته، پرهیز از ورود به منازعات منطقه‌ای و تلاش برای حفظ توازن در روابط با همسایگان بود. بطوریکه حتی پس از اشغال کویت توسط عراق و افزایش وابستگی امنیتی این کشور به آمریکا، رهبران کویت کوشیدند روابط متوازن با ایران را حفظ کنند. رویکردی که بیش از آنکه ناشی از همگرایی سیاسی با تهران باشد، ریشه در یک محاسبه ژئوپلیتیکی داشت؛ زیرا کویت به خوبی می‌دانست که به عنوان کشوری کوچک، امنیت و ثبات خود را نمی‌تواند بر پایه تقابل دائمی با یکی از مهم ترین قدرت‌های منطقه بنا کند. از همین جهت، در اغلب بحران‌های منطقه‌ای، از جنگ دوم عراق، اختلافات ایران و عربستان تا پرونده هسته‌ای ایران و حتی محاصره قطر، کویت تلاش می‌کرد ضمن حفظ تعهدات خود در چارچوب شورای همکاری خلیج فارس و شراکت راهبردی با آمریکا، نه تنها کانال‌های ارتباطی با تهران را حفظ کرد بلکه در بسیاری از موارد نقش میانجی را هم بر عهده گرفت. همین امر، کویت را به بازیگری متمایز در میان کشورهای عرب خلیج فارس تبدیل کرده بود؛ کشوری که امنیت خود را نه در تشدید رقابت‌های منطقه‌ای، بلکه در مدیریت آنها جست‌وجو می‌کرد.
اما با روی کار آمدن شیخ مشعل و سیاست نزدیکی با امارات، این الگوی محافظه‌کارانه بتدریج جای خود را به سیاستی داده است که در آن، ایران بیش از گذشته در قالب یک چالش امنیتی تعریف می‌شود. تغییری که می‌توان آن را در ادبیات رسمی، نحوه مواجهه با پرونده‌های اختلافی چون میدان نفتی آرش و حتی همکاری با آمریکا در حمله به ایران مشاهده کرد، در این میان، چرخش در سیاست خارجی با بازآرایی ساختار قدرت در داخل نیز همراه شده است. بطوریکه انحلال مجلس، تعلیق برخی مواد قانون اساسی، سلب تابعیت از فلسطینی تباران و شیعیان و تمرکز هرچه بیشتر اختیارات در نهاد پادشاهی، نشان می‌دهد که حکومت جدید در پی پایان دادن به الگویی است که کویت را به بازترین نظام سیاسی حوزه خلیج فارس تبدیل کرده بود. در واقع اکنون کویت، به نوعی تبدیل شده به اماراتی دیگر در بال غربی خلیج فارس، حکومتی که می خواهد همچون ابوظبی جایگاه نازل سیاسی و جغرافیایش را با قمارهای ژئوپلیتیکی ارتقا دهد، قمارهایی که در محیط بی‌ثبات منطقه، بیش از آنکه فرصت‌آفرین باشند، می‌توانند به بازی با آتش تبدیل شوند.
@Katechon6