کتاب «بر لبه تنهایی» نوشته ولی نصر روایتی از فرهنگ راهبردی جمهوری اسلامی است؛ فرهنگی که در بستر جنگ هشت‌ساله عراق علیه ایران شکل گرفت و در آن، بقا و امنیت ملی بیش از هر چیز با مقاومت و اتکا به توان درونی تعریف می‌شود. نصر نشان می‌دهد که تجربه جنگ، تحریم و انزوای بین‌المللی، نوعی «تنهایی استراتژیک» را در ذهنیت سیاسی جمهوری اسلامی تثبیت کرده؛ احساسی که بر اساس آن، ایران در لحظات بحرانی نمی‌تواند به قدرت‌های جهانی اعتماد کند و ناچار است امنیت خود را از طریق «دفاع پیشرو» و گسترش عمق راهبردی تأمین کند.
در این چارچوب، کتاب تضاد میان «میدان» و «دیپلماسی» را نه یک اختلاف تاکتیکی، بلکه بازتاب دو نگاه متفاوت به امنیت و بقا می‌داند. بطوریکه از منظر نصر، در ساختار فکری جمهوری اسلامی، دیپلماسی زمانی معنا و کارکرد دارد که پشتوانه قدرت میدانی و توان بازدارندگی وجود داشته باشد. به همین دلیل، مقاومت در این دستگاه فکری نه صرفاً یک انتخاب ایدئولوژیک، بلکه پاسخی تاریخی به تجربه ناامنی، جنگ و بی‌اعتمادی به نظم بین‌المللی تلقی می‌شود.
کتابی بسیار خواندنی.
@katechon6