بسیاری از دولت‌ها می‌توانند حمله کنند، زیرساخت ها را منهدم سازند یا حتی برای مدتی توازن میدانی را تغییر دهند، اما با این حال قدرت در جنگ، صرفاً به معنای توانایی انجام یک اقدام نیست؛ بلکه به معنای توانایی تبدیل آن اقدام به نتیجه‌ای راهبردی است، به عبارتی پیروز واقعی بازیگری است که بتواند میان دستاوردهای عملیاتی و هدف سیاسی خود پیوند برقرار کند.
و دقیقا این شکاف دلیل ناکامی ترامپ و نتانیاهو در جنگ چهل‌روزه علیه ایران بود شکافی میان «خواستن» و «توانستن».
زیرا هر چند اسرائیل و آمریکا در سطح عملیاتی قادر بودند ضرباتی سنگین به بخشی از زیرساخت‌های نظامی، صنعتی و هسته‌ای ایران وارد کنند یا شبکه‌های فرماندهی را مختل سازند و حتی برای مدتی ابتکار تاکتیکی را در اختیار بگیرند. اما با این همه تاریخ جنگ‌ها نشان داده است که تخریب فیزیکی الزاماً به تسلیم سیاسی منجر نمی‌شود. زیرا هدف اصلی هر دو بازیگر، فراتر از حملات موشکی یا نمایش قدرت، تغییر رفتار راهبردی ایران و تثبیت نظم جدید منطقه‌ای بود؛ هدفی که بدون شکستن اراده سیاسی تهران دست‌یافتنی نبود. و در این نقطه، موفقیت‌های عملیاتی آنها به بن‌بست راهبردی رسید.
چون ایران برخلاف تصور اولیه واشنگتن و تل‌آویو، میدان نبرد را صرفاً به پایگاه‌های آمریکا در منطقه یا اسرائیل محدود نکرد بلکه با استفاده از مزیت ژئوپلیتیکی خود، جنگ را به معادله انرژی و تجارت جهانی گره زد. به گونه ای که تنگه هرمز در این بین به مهم‌ترین اهرم فشار تهران تبدیل شد؛ آن هم نه لزوماً از طریق بستن کامل تنگه، بلکه از طریق ایجاد اختلال و نااطمینانی در امنیت عبور انرژی، امری که برای اقتصاد جهانی خود یک شوک استراتژیک محسوب می‌شد. در واقع ایران دریافت که برای تغییر محاسبات واشنگتن نیازی به پیروزی کلاسیک نظامی ندارد بلکه کافی است هزینه استمرار جنگ را برای آمریکا و متحدانش غیرقابل پیش‌بینی کند.
در چنین شرایطی، دست بالا دیگر صرفاً در اختیار طرفی نبود که برتری هوایی یا تکنولوژیک دارد، بلکه در اختیار بازیگری بود که می‌توانست زمان و فرسایش را مدیریت کند. زیرا آمریکا شاید بتواند وارد جنگ شود، اما تضمینی برای خروج کم‌هزینه از آن ندارد. این همان تجربه‌ای است که واشنگتن در عراق و افغانستان نیز با آن مواجه بود، فاصله عظیم میان آغاز جنگ و پایان مطلوب آن. در چنین شرایطی هر دور تازه از درگیری با ایران، به‌ویژه اگر به ناامنی پایدار در خلیج فارس و اختلال در بازار انرژی منجر شود، آمریکا را بیش از پیش در یک باتلاق ژئوپلیتیکی فرو می‌برد؛ باتلاقی که نه پیروزی قاطع در آن ممکن است و نه عقب‌نشینی بدون هزینه در آن قابل حصول.
@katechon6